نقش ميانجي دشواري در تنظيم ‌هيجان و اجتناب ‌تجربه‌اي در ارتباط بين سبك‌هايِ دلبستگي و شدت علائم وسواسي‌اجباري رابطه‌اي

اهداف اختلال وسواسي اجباري رابطه اي يكي از نمايه هاي اختلال وسواسي اجباري است كه بر مشكلات رابطه اي تمركز دارد. شناسايي مكانيسم هاي زيربنايي درگير در شدت علائم اختلال وسواسي اجباري رابطه اي مي تواند دانش ما را در ارتباط با عوامل ايجادكننده و تشديدكننده اين اختلال به شكل معناداري وسعت بخشد. پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش ميانجي دشواري در تنظيم هيجان و اجتناب تجربه اي در ارتباط بين سبك هاي دلبستگي و شدت علائم اختلال وسواسي اجباري رابطه اي انجام شد. مواد و روش ها پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي مقطعي است. 531 شركت كننده (۴۵۵ زن و 76 مرد) از جمعيت عمومي ايران با استفاده از نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت كنندگان پرسش نامه هاي پژوهش شامل مقياس تجربه روابط نزديك (ECR-R)، مقياس دشواري در تنظيم هيجان (DERS)، پرسش نامه پذيرش و عمل (نسخه دوم) (AAQ-II) و پرسش نامه وسواسي اجباري رابطه اي (ROCI) را به صورت آنلاين تكميل كردند. جهت تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 22 و AMOS نسخه 24 استفاده شد. يافته ها نتايج پژوهش نشان داد سبك هاي دلبستگي با دشواري در تنظيم هيجان، اجتناب تجربه اي و علائم وسواسي اجباري رابطه اي ارتباط معنا دار (P 0/01) دارد. علاوه بر اين، 2 متغير دشواري در تنظيم هيجان و اجتناب تجربه اي در رابطه بين سبك هاي دلبستگي و علائم وسواسي اجباري رابطه اي نقش ميانجي داشتند. نتيجه گيري سبك هاي دلبستگي مي توانند علائم اختلال وسواسي اجباري رابطه اي را هم به صورت مستقيم و هم از طريق ميانجي گري متغيرهاي دشواري در تنظيم هيجان و اجتناب تجربه اي پيش بيني كنند. درمان علائم اختلال وسواسي اجباري رابطه اي بايد دشواري در تنظيم هيجان و اجتناب تجربه اي را به ويژه در افراد داراي سبك دلبستگي ناايمن مورد توجه قرار دهد. پيشنهاد مي شود مطالعات آينده اين نتايج را در نمونه هاي باليني بررسي كنند.