اثربخشي گروه‌درماني پذيرش و تعهد بر تصوير بدن و شفقت به خود در زنان تحت دياليز: يك كارآزمايي باليني تصادفي

اهداف دياليز براي درمان نارسايي مزمن كليه اثرات قابل توجهي بر كيفيت زندگي مي گذارد، فعاليت هاي روزمره را مختل مي كند، همراه با تغيير سبك زندگي است و تأثير مخربي بر سلامت جسمي، رواني و اجتماعي دارد. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر تصوير بدن و شفقت به خود در زنان تحت دياليز بود. مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي (كارآزمايي باليني تصادفي) با طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري بود. جامعه آماري مشتمل بر كليه زنان تحت دياليز مراجعه كننده به انجمن حمايت از بيماران دياليزي خراسان رضوي در سال 1401 تا 1400 بودند. نمونه آماري شامل 30 زن از زنان تحت دياليز شهر مشهد بودند كه به صورت نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايش و كنترل جاي داده شدند. هر 2 گروه تحت درمان دياليز قرار داشتند، گروه آزمايش، مداخله درماني مبتني بر پذيرش و تعهد طي 10 جلسه و هر جلسه به مدت 120 دقيقه را دريافت كرد، گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكرد. هر 2 گروه پرسش نامه ها ي نگراني از تصوير بدن و شفقت به خود را در پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري 2 ماهه تكميل كردند. داده ها با آزمون تحليل واريانس اندازه گيري مكرر عاملي در نرم افزار SPSS نسخه 25 تحليل شدند. يافته ها نتايج مطالعه حاضر نشان داد گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد در مقايسه با گروه كنترل به بهبود معنادار تصوير بدن (0/001=P؛39/271=F) و شفقت به خود (0/001=P؛ 7/342=F) در زنان تحت دياليز در پس آزمون منجر شد و نتايج در پيگيري 2 ماهه پايدار باقي ماندند. نتيجه گيري طبق نتايج اين مطالعه، به كارگيري گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد مي تواند روشي مناسب براي افزايش رضايت از تصوير بدن و شفقت به خود در زنان تحت دياليز باشد.