مدل‌يابي ساختاري امنيت در مدرسه با آمادگي به اعتياد در دانش‌آموزان: نقش واسطه‌اي تحصيل‌گريزي

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه‌اي تحصيل‌گريزي در رابطه‌ بين امنيت در مدرسه و آمادگي به اعتياد بود. روش: روش پژوهش توصيفي-همبستگي از نوع مدل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري‌ پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان پسر متوسطه دوم شهر خرم‌آباد در سال تحصيلي 1402-1401 بود. از اين بين، 200 نفر به شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. براي جمع ‌آوري داده‌ ها از پرسشنامه امنيت در مدرسه، مقياس تحصيل‌گريزي، و مقياس آمادگي به اعتياد استفاده شد. به منظور تحليل مدل پژوهش از روش مدلسازي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ‌ها: نتايج نشان داد كه متغير امنيت در مدرسه اثر مستقيم منفي و معناداري بر آمادگي به اعتياد داشت. همچنين، تحصيل‌گريزي در رابطه بين امنيت در مدرسه و آمادگي به اعتياد داراي نقش ميانجي معناداري بود. نتيجه‌گيري: در مدرسه امن، دانش‌آموزان مي‌توانند به لحاظ هيجاني و فيزيكي ايمن باشند و احترام و اعتماد متقابلي بين اعضاي مدرسه وجود دارد، در حالي كه در مدارس ناايمن، خشونت، دعوا، زورگيري، جرم، تحصيل‌گريزي، و مصرف مواد ديده مي‌شود. بنابراين، پيشنهاد مي‌شود با فراهم كردن محيطي امن در مدرسه، تنش‌ها به حداقل برسد، تعاملات مثبت بين دانش‌آموزان و تعامل بدون نگراني دانش‌آموز با كادر مدرسه به‌گونه‌اي افزايش يابد كه زمينه براي كاهش تحصيل‌گريزي فراهم شود كه نتيجه‌ي آن مي‌تواند كاهش آمادگي به اعتياد باشد.