بررسي وضعيت امكانات ورزشي و نگاه درمانگران به ورزش در مراكز درمان و بازتواني ترك اعتياد

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي امكانات ورزشي موجود در مراكز درمان و بازتواني ترك اعتياد در كشور و نگاه درمانگران به تاثير ورزش در بهبود فرآيند ترك اعتياد بود. روش: اين پژوهش از نوع توصيفي-پيمايشي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل مراكز درمان اعتياد بود كه از بين آن‌ ها تعداد 363 مركز با روش نمونه ‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود. يافته‏ها: با توجه به يافته‏هاي تحقيق، اگرچه همه درمانگران حوزه اعتياد اعتقاد دارند كه ورزش و به ‌ويژه حركات نرمشي شرايط بهبود و تثبيت درمان را بهبود مي‏بخشد، اما عملا، شرايط براي تركيب پروتكل‏هاي درماني با شيوه‏هاي مختلف ورزشي فراهم نبوده و اين مراكز عملكرد موثري در اين زمينه نداشتند. نتيجه‌ گيري: ضرورت دارد تمرينات و فعاليت‏هاي ورزشي استاندارد مكمل درمان طراحي گردد و اين دو امر مهم تابع اصلاح و افزايش آموزش ‌هاي درمانگران مركز درمان و بازتواني و تغيير در راهبردهاي نهادهاي تصميم‏گير به‌ ويژه وزارت ورزش و جوانان، وزارت كشور (شوراي اجتماعي) و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي تحت رهبري ستاد مبارزه با مواد مخدر رياست جمهوري مي‏باشد.