ارزيابي آسايش انساني با استفاده از شاخص‌هاي مختلف بيوكليماتيك در شهر سقز

ارزيابي شرايط آسايش انساني ابزار مناسبي در فرآيند برنامه ريزي هاي شهري به شمار مي آيد كه در ارتباط مستقيم با شرايط اقليمي در يك منطقه است.لذا در اين پژوهش شرايط آسايش انساني در سقز با استفاده از شاخص‌هاي ماهاني، ترجونگ، بيكر و نودار سايكرمتريك مورد ارزيابي قرار گرفت. بدين منظور از عناصر جوي دما، بارش، رطوبت نسبي، سرعت باد و ساعات آفتابي دوره آماري 40 ساله (1398‌1359) ايستگاه هواشناسي سقز جهت دستيابي به نتايج مستدل بهره گرفته شد. بررسي حدود آسايش روز و شب با استفاده از شاخص ماهاني نشان داد كه فقط روزهاي ارديبهشت و مهرماه در حدود آسايش (O) قرار دارد و در بقيه‌ي روزهاي سال، گرما (H) و بخصوص سرماي هوا (C) موجب نارضايتي فرد و عدم احساس آسايش مي‌شود. در وضعيت شب، شرايط حادتر است به طوري كه به جز شب‌هاي تير و مردادماه كه شرايط آسايش فراهم است در ساير ماه‌هاي سال پايين بودن دما و سرماي هوا سبب نارضايتي حرارتي شده است. بر اساس شاخص ترجونگ، در طول روز فقط ماه‌هاي فروردين و مهر در وضعيت مطبوع قرار مي‌گيرند و بقيه‌ي ماه‌هاي سال در وضعيت گرم تا خنك قرار دارند و هيچ‌كدام از ماه‌هاي سال در طول شب در وضعيت مطبوع قرار نمي‌گيرند. نتايج حاصل از شاخص بيكر نشان داد كه با توجه به ضرايب CP، ماه‌هاي ارديبهشت و مهر داراي بيشترين شرايط آسايش بيوكليمايي و مناسب‌ترين زمان براي فعاليت‌هاي مختلف از جمله گردشگري در شهر سقز هستند. بيشترين ساعت آسايش بر اساس نمودار سايكرومتريك مربوط به ماه‌هاي مهر و ارديبهشت مي‌باشد. همچنين كمترين ميزان شرايط آسايش حرارتي مربوط به ماه‌هاي فصول زمستان و تابستان مي باشد. به طور كلي در شهر سقز، 7.3 درصد از ماه‌هاي سال (636 ساعت) در محدوده آسايش قرار دارد و 92.7 درصد از ماه‌ها در محدوده عدم آسايش قرار مي‌گيرند. در مجموع مي‌توان ماه‌هاي ارديبهشت، مهر و تا حدودي فروردين، خرداد و شهريور را مناسب‌ترين ماه‌ها از نظر آسايش بيوكليمايي در شهر سقز بر اساس شاخص‌هاي مورد بررسي معرفي كرد.