طراحي چارچوب برنامه درسي آموزش پرستاري مبتني بر شبيه‌سازي

مقدمه: امروزه شبيه سازي در آموزش پرستاري يك جز ثابت در آماده سازي و ارتقاي عملكرد باليني پرستاران است و بخشي از برنامه درسي اكثر برنامه هاي كارشناسي است. پژوهش حاضر با هدف طراحي الگوي برنامه درسي مبتني بر شبيه سازي در آموزش پرستاري براساس روش سنتز پژوهي اجرا شد. روش ها: اين پژوهش از نوع كيفي با هدف شناسايي عناصر و مؤلفه هاي برنامه درسي مبتني بر شبيه سازي با استفاده از روش تحليل محتواي جهت دار انجام شد. معيار ورود به مطالعه شامل كليه پژوهش هاي علمي معتبر مرتبط با موضوع در بين سال هاي 2007 تا 2021 بود كه با جستجوي منظم در پايگاه هاي اطلاعاتي PubMed، ProQuest، ScienceDirect، Eric، Springer، CINAHL، تعداد 230 پژوهش شناسايي و تعداد 80 پژوهش براي بررسي نهايي انتخاب شد. براي جمع آوري، ثبت و گزارش اطلاعات اوليه پژوهش ها از فرم كاربرگ محقق ساخته استفاده شد. تحليل يافته ها با استفاده از الگوي هفت مرحله اي تحليل محتواي كيفي انجام شد. جهت اطمينان از نحوه كدگذاري از دو نفر ارزشياب براي كدگذاري مجدد يافته ها استفاده و براي تأئيد پايايي فرمول ضريب كاپاي كوهن بكار برده شد كه در اين پژوهش ميزان توافق بين ارزياب ها عدد 0/81 معادل 81 درصد بود. يافته ها: براساس يافته ها، منطق برنامه درسي آموزش پرستاري مبتني بر شبيه سازي شامل افزايش تفكر انتقادي، عزت نفس، شايستگي، همكاري تيمي و گروهي، خودكارآمدي، ايمني بيمار و اهداف آن شامل ايجاد دانش بنيادي، كسب مهارت هاي تشخيصي، كمك به انتقال يادگيري، كاهش شكاف بين محيط هاي باليني و كلاس هاي تئوري، كمك به افزايش جذابيت يادگيري بود كه از طريق روش هايي هم چون ايفاي نقش، يادگيري مشاركتي، يادگيري مبتني بر حل مسأله قابل دستيابي است. نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصله، برنامه درسي مبتني بر شبيه سازي مي تواند خلاء بين نظريه و عمل در آموزش پرستاري را تكميل كند.