پاسخ‌هاي رشدي، فيزيولوژيكي و بيوشيميايي گياه فيساليس ((Physalis peruviana L. به محلولپاشي ساليسيليك اسيد تحت تنش كم آبي

كاربرد مواد تعديل كننده در شرايط تنش كم‌آبي يك راهبرد بهينه و كم هزينه بوده و شناخت ويژگي‌‌هاي مختلف گياه در اين شرايط منجر به اتخاذ شيوه‌‌هاي مديريت توليد مناسب خواهد شد. هدف اصلي مطالعه حاضر بررسي نقش‌ ساليسيليك اسيد (0، 0.5، 1 و 2 ميلي‌مولار) در افزايش تحمل گياه فيساليس (Physalis peruviana L.) به تنش كم‌آبي (كنترل، 85 و 75 درصد ظرفيت مزرعه‌اي) بود كه به‌صورت آزمايش فاكتوريل بر پايه طرح كاملا تصادفي با سه تكرار انجام شد. نتايج نشان داد كه تنش كم‌آبي منجر به كاهش مقدار نسبي آب، تبادلات گازي و ويژگي‌هاي روزنه‌اي گياه شد. همچنين تنش كم‌آبي، بر فعاليت آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني، ميزان نشت الكتروليت، مالون‌دي‌آلدئيد اثر گذاشت و موجب افزايش اين ويژگي‌ها شد. كاربرد ساليسيليك اسيد اثرات منفي تنش كم‌آبي را كاهش داد. طبق نتايج به دست آمده از اين پژوهش، در تنش كم‌آبي، طول و عرض روزنه كاهش و تراكم روزنه افزايش يافت. هدايت روزنه‌اي، تعرق، كربن دي‌اكسيد اتاقك زير روزنه و نرخ فتوسنتز در سطوح آبياري 85 و 75 درصد ظرفيت مزرعه‌اي كاهش يافت. بالاترين نرخ فتوسنتز متعلق به محلول‌پاشي ساليسيليك اسيد در غلظت‌هاي 1 و 2 ميلي‌مولار بود. بنابراين جهت كشت گياه فيساليس در مناطق خشك و نيمه‌خشك، مي‌توان سطوح آبياري 95 درصد و 85 درصد ظرفيت مزرعه‌اي را به همراه كاربرد ساليسيليك اسيد در غلظت‌هاي 1 و 2 ميلي‌مولار پيشنهاد نمود و سطح آبياري 75 درصد به علت تاثير منفي بر پارامترهاي اندازه‌گيري شده، توصيه نمي‌شود.