تأثير بازي واره‌ سازي بر درگيري تحصيلي دانشجويان معماري

روش‌هاي تدريسي دروس پايۀ معماري بايد به‌گونه‌اي انتخاب شود كه بيشترين اثربخشي را بر دانشجويان داشته باشد. دروس پايه ازجمله درس كارگاه مصالح و ساخت به آموزش مهارت‌هاي ابتدايي طراحي معماري توجه و در تمام دوران تحصيل و حتي دورۀ كار حرفه‌اي نيز مورداستفادۀ جدي معماران قرار دارد. مطالعات و ابداعات زيادي در زمينۀ شيوه‌هاي آموزش انجام و انواع مختلفي از روش‌ها در مقالات علمي بحث شده است. يكي از اين روش‌ها، بازي ‌واره‌سازي است؛ يعني استفاده از خصوصيات و تفكرات بازي‌گونه براي دستيابي به اهدافي كه ماهيت بازي ندارند. اين روش نه‌تنها در زمينۀ آموزشي، در حوزه‌هاي مختلف ديگر مثل فناوري‌هاي ديجيتال، بازاريابي، تربيتي و اجتماعي نيز استفاده مي‌شود. روش‌هاي بازي واره‌سازي به‌منظور بهره‌برداري از تمايلات طبيعي مردم براي اجتماعي‌شدن، يادگيري، تسلط، رقابت، دستيابي به اهداف، خودي نشان دادن، نوع‌دوستي، يا فقط واكنش آنها به مشخص‌كردن چارچوب براي يك موقعيت به‌عنوان بازي يا سرگرمي در نظر گرفته مي‌شود. در اين پژوهش بررسي مي‌شود كه استفاده از روش بازي واره‌سازي چگونه به ايجاد ارتباطي قوي ميان دانشجو و تمرينات كلاسي منجر مي‌شود. پژوهش حاضر از نوع شبه‌آزمايشي است كه رويداد پس از وقوع را بررسي مي‌كند. روش نمونه‌گيري اين پژوهش از نوع نمونه‌گيري در دسترس است. جامعۀ آماري اين پژوهش، دانشجويان دو كلاس 17 نفرۀ درس كارگاه مصالح و ساخت است كه با دو روش تدريس متفاوت را به‌صورت دو گروه كنترل و آزمايش اين درس فراگرفته‌اند. نتايج اين پژوهش مؤيد آن است كه در كلاسي كه از روش بازي واره‌سازي براي طراحي تمرين‌هاي آن استفاده شده، ميزان درگيري تحصيلي (يك شاخص روان‌شناسي كه به كيفيت و عمق ارتباط ميان دانشجو و برنامۀ آموزشي اشاره دارد) دانشجويان بيش از كلاس ديگر است. اين افزايش ميزان درگيري تحصيلي به افزايش كيفيت آموزش و عميق‌شدن مطالب فراگيري‌شده از سوي دانشجويان منجر مي‌شود؛ بنابراين استفاده از اين روش براي آموزش دروس پايۀ معماري، به‌خصوص درس عملي كارگاه مصالح و ساخت توصيه مي‌شود.