اثر يك دوره تمرين مقاومتي بر پراكسيداسيون ليپيدي و فاكتور نكروز توموري آلفا بافت قلب موش‌هاي نر در معرض استانازول

زمينه و هدف: امروزه بهره‌گيري از مواد نيروزا به معضل پيچيده‌اي در ورزش تبديل شده است و باعث آسيب به بافت‌هاي مختلف مي‌شود؛ از طرفي فعاليت ورزشي تأثير گذاري زيادي در كنترل و بهبود عوامل استرس اكسيداتيو و شاخص‌هاي التهابي دارد. از اين رو هدف مطالعه حاضر بررسي اثر هشت هفته تمرين مقاومتي بر پراكسيداسيون ليپيدي (MDA) و عامل نكروز توموري آلفا (TNF-α) در بافت قلب موش‌هاي صحرايي در معرض استانازول بود. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي 24 سر موش صحرايي نر با محدوده وزن 150 تا 200 گرم و ميانگين سني 8 هفته، انتخاب و به‌طورتصادفي در 4 گروه 6 سري شامل 1) كنترل (C)، 2) شم (Sh)، 3) مصرف استانازول (S)، 4) مصرف استانازول همراه با تمرين مقاومتي (S+RT) تقسيم شدند. در مدت هشت هفته گروه‌هاي 3و 4 روزانه mg/kg 5 استانازول به صورت صفاقي دريافت نمودند؛ گروه 4، سه جلسه در هفته با شدت 30 تا 100درصد وزن بدن خود، تمرينات مقاومتي را انجام دادند. جهت تجزيه و تحليل يافته‌ها از آناليز واريانس يك‌طرفه همراه با آزمون تعقيبي توكي استفاده شد (0.05 P). يافته‌ها: استانازول اثر معناداري بر افزايش MDA (0.001=P) و TNF-α (0.001=P) در بافت قلب داشت. با اين وجود تمرين مقاومتي منجر به كاهش MDA (0.001=P) و TNF-α (0.001P=) در بافت قلب موش‌هاي صحرايي در معرض استانازول شد. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد مصرف استروئيد هاي آنابوليك به‌خصوص استانازول باعث افزايش استرس اكسيداتيو و شاخص‌هاي التهابي در بافت قلب مي‌شود؛ در حالي كه تمرينات مقاومتي مي‌تواند سطوح افزايش يافته استرس اكسيداتيو و عامل‌هاي التهابي را بهبود بخشد.