تبيين اشتغال‌پذيري از طريق انطباق‌پذيري، خودكارآمدي كاريابي، ادراك پيچيدگي و آمادگي براي شانس: يك مدل ميانجي

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين انطباق پذيري مسير شغلي و اشتغال پذيري با ميانجي گري متغيرهاي خودكارآمدي كاريابي، ادراك پيچيدگي و آمادگي براي شانس در ميان بيكاران ايراني بود. روش: داده ها در اين پژوهش از طريق نمونه گيري داوطلبانه و بر روي يك نمونه ي 719 نفري از بيكاران ايراني گردآوري شد. داده ها با استفاده از تحليل مدل سازي معادلات ساختاري تحليل شد. جمع آوري داده ها از طريق مقياس انطباق پذيري مسير شغلي، مقياس خودكارآمدي كاريابي، شاخص ادراك پيچدگي، شاخص آمادگي براي شانس و مقياس اشتغال پذيري انجام شد. يافته ها: نتايج  نشان داد ضريب تأثير انطباق پذيري مسير شغلي بر خودكارآمدي كاريابي (0.001 p و 0.75= γ)، ادراك پيچيدگي (0.001 p و 0.64= γ) و آمادگي براي شانس (0.001 p و 0.88= γ) به لحاظ آماري معنادار است. علاوه براين، ضريب تأثيرخودكارآمدي كاريابي (0.001 p و 0.39= β)، ادراك پيچيدگي (0.001 p و 0.17 = β) و آمادگي براي شانس (0.001 p و 0.6= β) براشتغال پذيري بعنوان متغير وابسته ي درون زا از نظر آماري معنادار است. همچنين انطباق پذيري مسير شغلي با اشتغال پذيري به طور غيرمستقيم از طريق اين متغيرها رابطه داشت. نتيجه گيري:  به طور كلي، با توجه به يافته اين پژوهش مبتني بر وجود رابطه غير مستقيم بين انطباق‌پذيري مسير شغلي و اشتغال‌پذيري، بايستي خاطر نشان كرد كه براي افزايش اشتغال پذيري نه تنها توجه به انطباق پذيري ضروري است بلكه توجه به راهبردهاي افزايش خودكارآمدي كاريابي، ادراك پيچيدگي مبتني بر سيستم تفكر باز و نيز افزايش آمادگي براي شانس اهميت دارد.