بررسي تأثير ارائه يك برنامه مراقبتي-آموزشي معنوي مجازي و پيگيري تلفني بر كيفيت زندگي بيماران مبتلابه سكته مغزي و مراقبين آن‌ها پس از ترخيص

مقدمـه: سكته مغزي دومين علت مرگ و سومين عامل ايجاد ناتواني در جهان است كه وقوع آن منجر به كاهش كيفيت زندگي بيماران و مراقبان آنان مي‌گردد. اين مطالعه باهدف بررسي تأثير ارائه يك برنامه مراقبت معنوي بر كيفيت زندگي بيماران مبتلابه سكته مغزي و مراقبين آن‌ها پس از ترخيص از بيمارستان انجام گرفت. روش كار: اين پژوهش دو گروهي بر روي ۶۴  بيمار مبتلابه سكته مغزي در حال ترخيص به همراه مراقبين آنان در سال ۱۴۰۰ انجام شد. برنامه مراقبتي- آموزشي معنوي با استفاده از فايل‌هاي صوتي و تصويري و داراي محتواهاي انگيزشي و معنوي به بيماران و مراقبين آن‌ها در گروه آزمون ارائه شد. اطلاعات بيماران و مراقبين آن‌ها با استفاده از پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه كيفيت زندگي مخصوص سكته مغزي Williams و مقياس كيفيت زندگي SF-36 در سه مرحله قبل، بلافاصله و شش هفته بعد از اجراي برنامه خود مراقبتي معنوي جمع‌آوري شد و داده‌ها با استفاده از آزمون تي مستقل و ANOVA با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۰ در سطح معني‌داري 0.05 تجزيه‌وتحليل شد. يافتـه‌ها: نتايج نشان داد نمره كل كيفيت زندگي بيماران گروه آزمون پس از مداخله با ميانگين و انحراف معيار 23.39±191.09  نسبت به قبل از مداخله و نسبت به گروه كنترل پس از مداخله اختلاف معني‌داري دارد(0.05 p). نمره كل كيفيت زندگي مراقبين گروه آزمون نيز پس از مداخله با ميانگين و انحراف معيار18.19±72.87 نسبت به قبل از مداخله بيشتر است (0.05 p). همچنين ميانگين نمرات كيفيت زندگي بيماران  و مراقبين آنان در حيطه‌هاي مختلف افزايش معني‌داري داشت (0.05 p). نتيجه‌گيـري: برنامه مراقبتي-آموزشي معنوي بر كيفيت زندگي بيماران مبتلابه سكته مغزي و مراقبين آن‌ها موثر است؛ بنابراين مداخـله معنوي از طريق مجازي و پيگيري آن، مي‌تواند به‌عنوان يــك ابــزار مناســب، بــراي بهبــود كيفيــت زندگــي آن‌ها به‌حساب آيــد.