مدل مفهومي بسط عقلانيت اكولوژيك از طريق يادگيري اجتماعي در برنامه‌ريزي شهرهاي تاب‌آور

سكونتگاه‌هاي شهري معاصر با توسعه، دگرگوني و پيچيدگي روزافزون موجب اختلال در نظام اكولوژيك و پيوند انسان- طبيعت، بخصوص در شهرهاي كويري شده و بحران قرن بيست و يكم يا كاهش تاب‎آوري شهري را رقم زده است. بسياري از الگوهاي ارتباطي انسان -طبيعت و راه‌حل‌هاي الهام گرفته از محيط طبيعي حامي اصول و مفاهيم تاب‌آوري و پايداري است. به‌منظور كاربست ابعاد انساني در برنامه‌ريزي، لازم است كه عقلانيت اكولوژيك يا به عبارتي ايده‌هاي مبتني بر شواهد، اصول و استراتژي‌هاي پيوند انسان- طبيعت تجلي‌يافته در شهرهاي كهن، استخراج، انتقال و در ساختار و عملكرد اكوسيستم شهري بكار گرفته شود. ازاين‌رو، هدف مطالعه حاضر، ايجاد شهرهاي تاب‌آور از طريق عقلانيت اكولوژيك و جستار حلقه پيوندي عقلانيت اكولوژيك و تاب‌آوري شهري است. اين مطالعه يك بررسي توصيفي-تحليلي و ابزار گردآوري اطلاعات روش كتابخانه‌اي است. ضمن استنتاج و تطبيق مؤلفه‌هاي ساختاري- عملكردي فرايند يادگيري اجتماعي و عقلانيت اكولوژيك، يادگيري اجتماعي به‌عنوان حلقه كاتاليزوري در بسط عقلانيت اكولوژيك و ارتقاء تاب‌آوري استنتاج شده است و با استفاده از مدل ساختاري-تفسيري، مؤلفه‌هاي استراتژيك در بسط عقلانيت اكولوژيك استخراج و درنهايت مدل مفهومي بسط عقلانيت اكولوژيك در برنامه‌ريزي شهرهاي تاب‌آور از طريق حلقه پيوندي يادگيري اجتماعي ارائه شده است. نتايج مطالعه حاكي از آن است كه مؤلفه‌هاي قابليت درك پيچيدگي و ظرفيت انعطاف‌پذيري دو فاكتور استراتژيك در ابزار بسط عقلانيت اكولوژيك در جهت برنامه‌ريزي شهرهاي تاب‌آور است و يادگيري اجتماعي به‌عنوان ابزار مديريتي سازگارانه و مشاركتي نقش قابل‌ملاحظه‌اي در انتقال عقلانيت اكولوژيك و ارتقاء تاب‌آوري شهري دارد.