تحليل و بررسي تحول مفهوم Subjectivity به Inter-Subjectivity و جهان به زيست جهان در نظريههاي صدق

تمركز بر مقولات معيار صدق و كذب و چيستي آن به عنوان يكي از كليدي‌ترين مباحث در حوزۀ معرفت شناسي، همواره مطرح بوده و است. تطابق (Correspondence)، انسجام (Coherence)، عمل‌گرايي (Pragmatism)، نسبيت (Relativism) و نظريۀ حشو اظهاري (Assertively Redundancy)، اصلي‌ترين نظريه‌هاي صدق در تاريخ تفكراند. در تلقي تطابقي، معناداري در گرو تطابق با واقع است. فراروي از انسجام منطقي و تمركز بر انسجام سازماني و دستگاهي، محور رويكرد دوم است. عمل‌گرايان نيز فايده‌انگارانه، كاركرد را معيار ارزيابي گزاره‌ها مي‌انگارند. تنوعِ تلقي نسبي‌انگاران نيز مولود تمركز بر تفاوت ساختارهاي ادراكي در انفعال از متعلق بيروني است. در نهايت، نظريۀ حشو اظهاري براي صدق، استقلالي قائل نيست. ريشۀ تنوع و تفاوت نظريات مذكور را بايد در كيفيت تبيينِ نسبت ميان فاعل و متعلق شناخت جست. نوشتار حاضر بر آن است تا با تمركز بر برخي جريان ها و انديشمندان تاثيرگذارِ دو جريان قاره‌اي و تحليلي، به تحليل و بررسي مفاهيم و شاخصه‌هايي بپردازد كه در تطور نظريات صدق تاثيرگذار بوده و بيشترين نقش را در تحول مفاهيم Subjectivity و جهان به Inter-subjectivity و زيست جهان داشته‌اند و اين كه چگونه نسبت ميان فاعل و متعلق شناخت از رابطه به ترابط دگرگون شده است.