واكاوي معنويت‌هاي نوظهور در پرتو ايمان به وعده‌هاي الهي

معنويت امري است كه بشر هميشه به آن تمايل داشته و سرخوردگي انسان از دنياي جديد موجب تشديد آن شده است. با افزايش گرايش به معنويت جريان هاي معنويت‌گرايي بر اساس مباني فكري و زيرساخت‌هاي نظري مدرنيته ظهور كرده‌اند كه مدعي پاسخ به اين نياز و حل بحران هاي رواني آدمي برآمده‌اند، غافل از اينكه معنويت و كسب آرامش روحي عميق و پايدار از لوازم اصلي خداباوري است كه ريشه در ايمان به وعده هاي الهي دارد. اين نوشتار بر اساس ضرورت واكاوي كلامي اين معنويت ها به روش تحليلي ـ توصيفي به دنبال كشف نقصان هاي كلامي و اعتقادي اين فرقه هاست تا ثابت كند معنويت‌هاي نوظهور علي‌رغم برخورداري از جذابيت‌هاي فريبنده و ادبياتي نيكو از مهم ترين بنيادهاي فكري يك نظام اعتقادي يعني ايمان به وعده هاي الهي خالي است و به همين جهت نه تنها در قلب و روان پيروان خود اطمينان و دلگرمي ايجاد نمي كنند كه همواره بر تشويش رواني و اضطراب خاطر آنان مي افزايد. بنابراين جريان هاي معنويت گراي نوظهور نمي توانند پاسخ مناسبي به هوش معنوي انسان باشند. جنبه نوآوري تحقيق پيش‌روي رويكرد انتقادي به دلالت هاي كلامي جريان هاي معنويت گراي نوظهور مي باشد. برمبناي يافته هاي اين پژوهش ريشه فقر كلامي معنويت‌هاي نوپديد را بايد پس از غفلت از ايمان به وعده هاي الهي در مؤلفه هاي فكري معنويت برخاسته از مدرنيته كه عبارت‌اند از نگاه يك‌سويه به انسان، فقدان انسجام دروني، تحريف، عقل گريزي، بحران‌زدگي مبلغان و سرمايه‌داري و ماده‌گرايي جستجو كرد.