ويژگي‌هاي عرفان در شعر امام خميني (ره)

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي مباني عرفان و وجه تمايز آن در شعر امام خميني(ره) بوده است. اين تحقيق با استفاده از روش كتابخانه‌اي با رويكرد توصيفي – تحليلي انجام شده است. عرفان از نظر امام خميني ابزاري براي رسيدن به مقصود اصلي، يعني خشنودي خداوند و سعادت بشر است. از نظر امام، موضوع علومي از قبيل عرفان كه ذات حق‌تعالي است، جزئي است نه كلي؛ يعني علومي از قبيل عرفان كه از موضوعات جزئي و شخصي بحث مي‌كنند، نمي‌توانند مسائل را در صورت‌هاي منطقي قضاياي حقيقي طرح‌ريزي كنند. موضوع علم عرفان، كلي است و در نتيجه از نوع قضاياي حقيقي است، گواينكه طبيعت واجب‌الوجود در خارج از اذهان كلي، منحصربه‌فرد، يكتا و بي همتاست. مبادي علم عرفان كه با آن ارتباط حق به خلق و ارتباط خلق به حق، با يكي از دو صورتِ يافتن كمّل و عارفان ابرار روشن مي‌شود، عبارت است از امهات و اصول حقايقي كه لازمه وجود حق‌تعالي هستند و اسماء ذات ناميده مي‌شوند. تفاوت منشأ و آبشخور بنيادين عرفان امام خميني تا حدودي متفاوت از آبشخور صوفيان متقدم به‌ويژه تصوف ايراني مكتب خراسان است. اهتمام امام به رعايت موازين شرع و مبادي قرآني، پررنگ‌ترين بخش حيات اخلاقي عرفاني ايشان را تشكيل مي‌دهد. او با تصوف منفي و مروج ترهب و انزواطلبي مخالف بود.