تحليل تطبيقي حكمت ايوب در قرآن كريم و كتاب ايوب عهد عتيق

حكمت ايوب موضوعي مشترك بين قرآن مجيد و كتاب ايوب است. پرسش پژوهش ويژگي حكمت ايوب در دو كتاب است. اهميت موضوع پژوهش، تبيين يكي از اوصاف قرآن يعني مهيمن بودن قرآن، گفت و گوي بين ادياني، تنظيم هم گرايي بينش دين داران نسبت به حكمت ايوب است. فرضيه تحقيق ناهم سويي نسبي گزارش ويژگي هاست. روش پژوهش مطالعه تطبيقي آيات قرآن و فقرات كتاب ايوب، توصيف و تحليل داده هاست. دستاورد پژوهش؛ ويژگي حكمت ايوب در قرآن به لحاظ معطي، پاداش انفاق و نبي الهي است، به لحاظ دريافت، ايوب عبد نيكو، در اوج كمال و بينش الهي، صاحب بصيرت ژرف، ياور خردمندان، محسود شيطان و مؤثر نشان است. به لحاظ محتواي، هماهنگي كامل حكمت عملي و نظري، خير كثير، خطاناپذير و حجت عقلاني بر نبوت ايشان نزد خردمندان است. در گزارش كتاب ايوب، ايوب خدا ترس، پرسش گر نا شكيبا، معترض به عدالت الهي، محسود شيطان، ناهماهنگي حكمت قبل از شهود و بعد از شهود در خطاناپذيري است. و تصريح متني بر نبوت وي نيست. لذا مقايسه و تحليل حكمت ايوب در دو كتاب، يكي از مصاديق حافظ بودن قرآن نسبت به كتابهاي قبلي و رفع نواقص گزارش آنها مي باشد.