تبيين سنت امتحان بر اساس مباني هستي شناختي

No English title

در اين مقاله به تبيين فلسفي سنت الهي امتحان بر اساس مباني هستي شناختي خواهيم پرداخت. معرفت به اين قانون به لحاظ وجودي و هستي شناختي باعث مي‌شود شيوه و نگاه بشر و انتظارات وي از ذات باري تعالي در اجراي اين قوانين كه در واقع موهبات الهي است، تصحيح و تعديل گردد. در اين مقاله به دنبال تبيين مباحث مطرح در سنت امتحان از جمله حقيقت، ضرورت و ابزار امتحان و نقش تكاملي آن در حيات انسان بر اساس مباني هستي شناختي از جمله اصالت و تشكيك وجود و عليت و حركت جوهري هستيم. بر اين اساس روشن است دامنه بحث در فلسفه صدرايي است. اين مقاله با روش تحليلي- توصيه اي نگاشته شده است. نتايج حاصل از اين پژوهش از اين قرار است: 1- امتحان داراي دو جنبه "زمينه" و "قابل" است و آنچه حقيقتا زمينه ي تكامل را ايجاد مي كند حقيقتي است كه در "قابل" تحقق مي يابد و آن عبارت است از حالت تضاد(تقابل) ميان خواسته هاي مراتب مختلف نفس(قابل) و زمينه انتخاب در آن.2- ناسازگاري در "زمينه" ي امتحان كه همان نقص ها و سختي هاست از سنخ تضاد منطقي وجود و عدم نيست؛ چرا كه آنچه اصيل است وجود است و اين ناسازگاري ها، ناسازگاري بعد از وجود است.3- امتحان به علت بالقوه بودن مراتب بالاي نفس انساني، ضرورت دارد محقق شود تا آن مراتب به فعليت در آيد (حيواني انساني الهي ).4- قانون و سنت امتحان همچون بسياري ديگر از قوانين از قانون كلي عليت تبعيت مي كند. 5- امتحان(قابل) براساس حركت جوهري اختياري، سبب حركت نفس و سير صعودي و يا نزولي انسان مي شود.

No English abstract