مباني فكري و عقيدتي الحوالي در توحيد و نقد آن

No English title

الحوالي از شخصيت­هاي معاصر نوسلفيان است كه با فعاليت­هاي خود در محيط­هاي علمي و انتشار كتب و مقالاتش باعث تبليغ عقايد وهابيت و جنبش­هاي تكفيري شده است. عمده اين عقايد در زمينه توحيد است. بنابراين، لازم است كه مباني فكري-عقيدتي اين فرد در زمينه توحيد با روش توصيفي-تحليلي نقد و بررسي شود. در اين نوشتار مباني فكري الحوالي در سه حيطه هستي­شناسي، معرفت­شناسي و روش­شناسي بررسي مي­شود. الحوالي در هستي­شناسي معتقد است كه امور غيبي وجود دارد و ايمان به آن واجب است. در معرفت­شناسي معتقد است كه منابع استنباط علوم ديني، قرآن، سنت و اجماع سلف است. در روش­شناسي قائل به ظاهر­گرايي و نفي تأويل و حجيت فهم سلف است. در نهايت اين نتيجه به دست مي­آيد كه اينها همه ريشه در جايگاه عقل نزد سلفيه دارد. در زمينه عقايد ديني، الحوالي ديدگاه وهابيت را دارد و توحيد را به سه نوع تقسيم مي­كند: توحيد در صفات، توحيد در ربوبيت و توحيد در الوهيت. در قسم اول براي خداوند صفاتي را اثبات كرده است. در قسم دوم آن را توحيد در خالقيت معرفي مي­كند و اينكه تمام انسان­ها حتي مشركان به طور فطري آن را قبول دارند. قسم سوم را توحيد عبادي مي­داند و اينكه رسولان به خاطر همين قسم مبعوث شده­اند و آمده­اند تا انسان­ها را متعبد كنند و آنها را از پرستش خدايان دروغين برحذر دارند. از نظر الحوالي مهمترين نوع توحيد، توحيد عبادي است و يك مسلمان واقعي بايد مواظبت كند كه در زمينه عبادت دچار شرك نشود. طبق نظر وهابيت از نتايج توحيد عبادي است كه توسل، شفاعت، زيارت و بسياري از اعمال ديگر مسلمانان از مصاديق شرك شمرده مي­شود.

No English abstract