طراحي چارچوب بهبود كاربست برنامه ريزي آمايش سرزمين در توسعه آموزش هاي علمي-كاربردي

مقدمه: هدف اصلي اين مقاله طراحي چارچوب بهبود كاربست برنامه ريزي آمايش سرزمين در توسعه آموزش هاي علمي-كاربردي است.روش كار: روش انجام پژوهش آميخته(كيفي-كمي) است. براي انجام اين پژوهش علاوه بر مطالعۀ اسنادي، از تكنيك تحليل مضمون، براي شناسايي عوامل موثر بر كاربست برنامه ريزي آمايش سرزمين در توسعه آموزش هاي علمي-كاربردي استفاده شده است. جامعه آماري در اين پژوهش كليه اعضاي هيأت علمي و مديران و كارشناسان دانشگاه جامع علمي كاربردي و اعضاي هيأت علمي و كاركنان وزارت علوم بودند تا اشباع نظري 23 مصاحبه صورت گرفت. مصاحبه هاي نيمه ساختار يافته با خبرگان در سال 1400 به صورت مضامين پايه، سازمان دهنده و فراگير انجام شده و براي تعيين وضعيت موجود ابعاد از آزمون تي تك نمونه و براي طراحي چارچوب مورد نظر از روش معادلات ساختاري استفاده شده است. با توجه به مصاحبه هاي نيمه ساختار يافته 5 بعد و 21 مولفه استخراج گرديد.نتايج: در نهايت پرسشنامه برنامه ريزي آمايش سرزمين با 35 شاخص به صورت محقق ساخته طراحي گرديد و بر روي 326 نفر از مديران و كارشناسان دانشگاه جامع علمي كاربردي به منظور بررسي وضعيت موجود و ارائه چارچوب اجرا گرديد. ضرايب بدست آمده از تحليل معادلات ساختاري نشان داد عوامل اجتماعي برنامه ريزي باضريب 0.745 بيشترين تاثير و عوامل محلي با ضريب 0.356 كمترين تاثير را دارد.نتيجه گيري: نظام آموزشي به عنوان ابزاري مهم در رشد و توسعه همه جانبه كشور شناخته مي شود. مهم ترين هدف در دانشگاه ها پرورش مهارتها و توسعه حيطه شناختي دانشجويان است.