بدعهدي توأم با ناسپاسي انسان نسبت به خداوند در قرآن كريم

وفاي به عهد، از شاخصه هاي مهم اخلاقي است و بربهبود كليۀ امور جوامع انساني تأثيرمي‌گذارد برخلاف پيمان‌شكني كه اساس سامان هاي خانوادگي، اجتماعي ، اقتصادي و سياسي جوامع را درهم مي ريزد. شكر گزاري نيزازجمله سجاياي اخلاقي برجسته و شاخصۀ انسان تربيت يافته است. قرآن كريم و احاديث معصومين با نگاهي ويژه به موضوع وفاي به عهد و شكر پرداخته و مكرر هر دو را مورد سفارش قرار داده‌اند. اما انسان تربيت نيافته، نه‌تنها در ارتباط با ديگر انسان-ها، بلكه دررابطه با خالق خويش نيز طريق بدعهدي و ناسپاسي را پيش‌مي گيرد. قرآن كريم با ذكر عملكرد اقوام و ملل پيشين، بدعهدي و ناسپاسي آن ها را مورد نكوهش قرار داده و عواقب سوء آنان را گوشزد نموده است، از جملۀ آن عواقب، نابودي دارايي ها، بيماري اخلاقي نفاق، سلب توفيقات معنوي، هلاكت دنيوي و دوزخي شدن را مي توان نام برد و هر يك از اين ها مي تواند به تنهايي انگيزه اي كافي براي پرداختن به موضوع مقالۀ حاضر باشد. حاصل فرايند بررسي عوامل، موارد وعواقب بدعهدي و ناسپاسي، دستيابي به اين نتيجه است كه از منظر قرآن كريم راه پيشگيري از اين دو مؤلفۀ ناپسند اخلاقي، تكيه بر دو محور اصلي همۀ فضايل اخلاقي يعني نماز و صبر همراه با عمل صالح است. با استفاده از تفاسيرعلماي تفسير و كتب اخلاقي دانشمندان علم اخلاق، ياد مدام خداوند،غافل نبودن از مرگ، خوف از عقوبت اعمال و تزكيۀ نفس را مي توان در راستاي اين دو راه‌كار قرارداد.