بررسي و تحليل تاثير مهاجرت ايرانيان به هند بر توسعه تشيع در عهد تيموري

هجرت ايرانيتباران به شبهقاره هند، پيشينهاي دير و دور دارد. اين مهاجرتها از قررون اوييره امر مي و برا مهاجرت بسياري از زرتشتيان ايراني آغاز شد و پس از آن از قرون ششم و هفتم هجرري شرايگ تشر و در دوره تيموريان هند به اوج خود رميد. مهاجرت در اين دوره به تسترش و رشد تشيگ در هند انجاميد. اين پژوهش كه با روشي توصيفي-تحليلي و با امتفاده از ابزار كتابخانهاي صورت ترفته، قصد دارد مهاجرت ايرانيان به شبهقاره را در عهد تيموريان هند، مورد بررمي قرار دهد تا به اين پرمش اصلي پامخ دهد كره ايرن دمرته از مهاجرتهرا، چره مهمي در تومعه تشيگ در هند داشته ام . در ضمن به علل مهاجرت ايرانيان به هند و بررمي تاريخچه اين پديده بپردازد و تروههاي كوچنده را تقسيمبندي كرده و نقش هر كدام را در تسترش تشيگ ارزيابي كند. نتايج حراكي از آن ام كه مهاجرت ايرانيان در اين دوره از مهمترين عوامل تسترش تشيگ در هندومرتان بروده و علرل متعردد ميامي، اقتصادي، اجتماعي، مذهبي و فرهنگي امباب مهاجرتها را فراهم ماخته و مهمترين تروههاي كوچنرده كه در تسترش تشيگ در هند نقش داشتهاند عبارتاند از مادات، علماي ديني، صوفيان و عرفا، شاعران و ادبا