بررسي شيوع ناراحتي‌هاي اسكلتي- عضلاني و ارتباط آن با شاخص توانايي كار، رضايت شغلي و فرسودگي شغلي در صنعت شيشه و بلور اصفهان

مقدمه: اختلالات اسكلتي- عضلاني يكي از مهم‌ترين مشكلات شغلي هستند و شرايط سخت كاري در كارگاه‌ها و صنايع، كارگران را به سمت تجربه اين اختلالات سوق مي‌دهد. پژوهش حاضر با هدف تعيين شيوع ناراحتي‌هاي اسكلتي- عضلاني و ارتباط آن با ميزان توانايي انجام كار، رضايت شغلي و فرسودگي شغلي در صنعت شيشه و بلور اصفهان انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه مقطعي از نوع توصيفي- تحليلي بود كه بر روي 251 نفر از كارگران صنعت شيشه و بلور اصفهان در سال 1400 صورت گرفت. اطلاعات با استفاده از پرسش‌نامه‌ اختلالات اسكلتي- عضلاني استاندارد Cornell (Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaires يا CDMQ)، شاخص توانايي كار (Work ability index يا WAI)، شاخص توصيفي شغلي (Job Descriptive Index يا JDI) و مقياس فرسودگي شغلي Copenhagen (Copenhagen Burnout Inventory يا CBI) جمع‌آوري گرديد. سپس داده‌هاي جمع‌آوري ‌شده با استفاده از آمار توصيفي و آزمون همبستگي Spearman در نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفت. 05/0 P به عنوان سطح معني‌داري داده‌ها در نظر گرفته شد. يافته‌ها: 4/45 درصد افراد حداقل در يك اندام ناراحتي اسكلتي- عضلاني داشتند و 7/63 درصد افراد از رضايت شغلي بالايي برخوردار بودند. فرسودگي شغلي افراد نيز با ميانگين 55/81 در سطح بالايي قرار داشت و توانايي انجام كار افراد با ميانگين 36 در سطح متوسطي بود. ناراحتي‌هاي اسكلتي- عضلاني با فرسودگي شغلي و توانايي انجام كار ارتباط معني‌داري را نشان نداد (050/0 P)، اما با رضايت شغلي ارتباط معني‌داري وجود داشت (050/0 P). نتيجه‌گيري: كمتر از نيمي از كاركنان صنعت دچار ناراحتي‌هاي اسكلتي- عضلاني مي‌باشند. بين اين ناراحتي‌ها و رضايت شغلي ارتباط معني‌دار و معكوسي مشاهده شد كه با افزايش رضايت شغلي، مي‌توان اختلالات اسكلتي- عضلاني را كاهش داد. همچنين، انجام اقدامات اصلاحي و مداخله‌اي جهت پيشگيري از اين ناراحتي‌ها توصيه مي‌گردد.