نقش صفات شخصيتي و روايات خاص زندگي در بهزيستي روان‌شناختي، انطباق‌پذيري شغلي، هوش هيجاني و مولد بودن در بزرگسالان ايراني 22 تا 65 ساله طي سال‌هاي 1400-1399

مقدمه: خودرستگاري‌بخش نوعي از روايات زندگي است كه در آن صحنه‌هاي بد با نتايج خوب و يا هيجانات مثبت بازيابي مي‌شود. صفات شخصيتي در الگوي پنج عاملي شامل «روان‌رنجورخويي، برون‌گرايي، تجربه‌پذيري، توافق‌پذيري و وجدان‌گرايي» مي‌باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي رابطه بين خودرستگاري‌بخش و صفات شخصيتي با برخي از ويژگي‌هاي روان‌شناختي شامل بهزيستي روان‌شناختي، انطباق‌پذيري شغلي، مولد بودن و هوش هيجاني بود. روش‌ها: در اين مطالعه، 57 بزرگسال ايراني در دامنه سني 22 تا 65 سال به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و پرسش‌نامه داستان زندگي، آزمون NEO، مقياس مولد بودن Loyola (Loyola generativity scale يا LGS)، مقياس بهزيستي روان‌شناختي Ryff (Psychological well-being scale يا PWB)، مقياس انطباق‌پذيري شغلي (Career Adapt-Abilities Scale يا CAAS) و پرسش‌نامه هوش هيجاني را تكميل نمودند. پاسخ افراد به سؤالات پرسش‌نامه‌ها با استفاده از ضريب همبستگي Pearson و رگرسيون گام به گام در نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ارتباط معني‌داري بين خودرستگاري‌بخش و صفات شخصيتي با هر كدام از ويژگي‌هاي روان‌شناختي بيان شده وجود داشت. خودرستگاري‌بخش و صفات شخصيتي با بهزيستي روان‌شناختي، انطباق‌پذيري شغلي، مولد بودن و هوش هيجاني رابطه معني‌داري را نشان داد و پيش‌بيني‌كننده آن‌ها بود. نتيجه‌گيري: خودرستگاري‌بخش و برون‌گرايي پيش‌بيني‌كننده مولد بودن، روان‌رنجورخويي (به طور منفي) و توافق‌پذيري پيش‌بيني‌كننده بهزيستي روان‌شناختي، برون‌گرايي پيش‌بيني‌كننده انطباق‌پذيري شغلي و توافق‌پذيري پيش‌بيني‌كننده هوش هيجاني بود.