امكان سنجي حمل‌ونقل عمومي در رشد هوشمند شهري

گرايش ‌روزافزون ‌مردم ‌به ‌خودروهاي ‌شخصي ‌در ‌شهرها، ‌سبب ‌افزايش ‌حجم ‌ترافيك ‌و ‌آلودگي هاي ‌زيست محيطي ‌شده ‌است. از ‌اينرو، ‌در ‌ديدگاه هاي ‌معاصر ‌شهرسازي، ‌رويكرد «‌توسعه ‌حمل و نقل هوشمند» ‌با ‌گرايش ‌به ‌گسترش ‌حمل و نقل ‌عمومي، ‌يكي ‌از ‌راهكارهاي ‌مقابله ‌با ‌اين ‌جريان ‌است. تحقيق حاضر سعي در  بررسي عملكرد حمل‌ونقل عمومي در تحقق رشد هوشمند در شهر خوي داشته است. 24 شاخص در 8 مؤلفه برپايۀ مطالعات كتابخانه-ميداني استخراج‌ شده‌اند و با استفاده از نرم‌افزارهاي Smart PLS و SPSS مورد تحليل قرار گرفتند. نمونه موردبررسي 383 نفر بوده است كه با  استفاده از فرمول كوكوران محاسبه‌شده است. نتايج حاصل از تحقيق نشان داد كه رابطه معني‌داري در سطح 0/01 درصد بين مؤلفه ‌هاي حمل‌ونقل عمومي و رشد هوشمند وجود داشته است. به ‌طوري‌ كه بيشترين اثرگذاري مربوط به مؤلفه ‌هاي حفظ آثار تاريخي، ايمني و اجتماعي به ترتيب به ميزان 0/92 و 0/84 درصد بوده است. همچنين، در سطح عامل ها نيز عدم آسيب به فضاي باز و آلودگي هوا، تشويق به رشد از درون و كاهش رشد اسپرال و ايجاد فرصت هاي شغلي بيشترين اثرگذاري را داشته اند. ارتباط با هوشمندسازي، سياستگذاري و ايمني به ترتيب با مقادير 19 و 68 بوده و در مقابل بيشترين سطح مربوط به حفاظت آثار تاريخي و اقتصادي 145 و 105 بوده است. در سطح بارهاي عامل ‌ها نيز بيشترين سطح معني‌داري مربوط به ايجاد فرصت‌ هاي شغلي، اصلاح قيمت ‌ها و شبكه حمل‌ونقل به ‌هم‌ پيوسته با مقادير 291، 262 و 207 بوده، در مقابل مشاركت بخش خصوصي، تنوع مسيرها بين دو نقطه و همسوي سياست‌ هاي كاربري زمين با حمل‌ونقل به ترتيب با مقادير 8/11، 2/16 و 9/17 كمترين سطح معني‌داري را داشته‌اند.