بررسي تأثير نگرش‌هاي ذهني شهروندان بر ميزان استفاده از حمل و نقل عمومي (مطالعه موردي: كلانشهر تهران)

توسعه روز افزون شهرها و افزايش وابستگي و تمايل شهروندان به خودروي شخصي و به طبع آن اثرات نامطلوب زيست محيطي و اجتماعي آن، به يك چالش جدي براي برنامه ريزان شهري تبديل شده است. پژوهش حاضر با هدف ارزيابي تأثير نگرش‌هاي ذهني شهروندان بر استفاده آن‌ها از حمل و نقل عمومي در شهر تهران صورت گرفته است و از نوع توصيفي-كمي است. در اين پژوهش تعداد 443 پرسشنامه توسط شهروندان تهراني تكميل گرديد كه جهت تحليل داده‌هاي حاصل از پرسشنامه‌ها از نرم افزارهاي 22 SPSS  و Smart PLS3 استفاده شده است. ميانگين شاخص‌هاي نگرش زيست محيطي، نگرش اجتماعي، نگرش اقتصادي و استفاده از حمل و نقل عمومي به ترتيب، 3.69، 3.58، 3.20 و 2.94 بدست آمد. در بررسي تأثير هر يك از معيارها، شاخص نگرش اقتصادي با ضريب مسير 0.475 در رتبه اول قرار گرفت و بنابر تأثير بالاي اين شاخص، مي‌بايست سياست‌هاي استفاده از حمل و نقل در اين قسمت متمركزتر اعمال گردد. سپس شاخص‌هاي نگرش زيست محيطي و نگرش اجتماعي به ترتيب با ضرايب مسير 0.145، و ، 0.080 در رتبه‌هاي بعدي جاي گرفتند. از ديگر نتايج پژوهش، رابطه مشخصات فردي و جنسيت با استفاده از حمل و نقل عمومي است و اين عدد برابر 0.110- بدست آمدند، بنابراين نمي‌توان از تأثير آن‌ها چشم پوشي كرد. همچنين، برازش كلي پژوهش نيز 0.391 محاسبه گرديد كه نشان از برازش مطلوب و قوي مدل ساختاري است.