تأثير الگوهاي ارتباطي خانواده بر ميزان اضطراب اجتماعي در دانش‌آموزان دوره‌ دوم متوسطه

زمينه و هدف: اختلالات اضطرابي يكي از شايع ترين اختلال‌هاي دوران نوجواني و جواني است كه مي تواند متأثر از الگوي ارتباطي خانواده باشد. هدف از اين پژوهش تعيين تأثير الگوهاي ارتباطي خانواده بر ميزان اضطراب اجتماعي در دانش‌آموزان دوره‌ دوم متوسطه شهرستان اهواز در سال 1398 بود. روش و مواد: اين پژوهش از نوع مقطعي بود كه به روش توصيفي- همبستگي اجرا شد. جامعه آماري اين تحقيق، دانش‌آموزان پسر و دختر مقطع متوسطه دوم شاغل به تحصيل در شهرستان اهواز در سال 1398 بودند. با روش نمونه‌گيري تصادفي چند مرحله‌اي تعداد 395 دانش‌آموز انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه مشخصات دموگرافيك، پرسشنامه الگوي ارتباطي و پرسشنامه‌ استاندارد اضطراب اجتماعي نوجوانان بود. داده‌هاي اين پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS-26 و با محاسبه ضرايب همبستگي پيرسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: كاهش  الگوي ارتباطي گفت و شنود با ميانگين (انحراف معيار) (13.1)33.9 با افزايش اضطراب اجتماعي با ميانگين (انحراف معيار) (18.4) 80.6 همراه بود (0.005 P). همچنين با افزايش ميزان الگوي همنوايي با ميانگين (انحراف معيار) (10.3)19.2، ميزان اضطراب اجتماعي با ميانگين (انحراف معيار) (18.4) 80.6 كاهش يافت (50.00 P). نتيجه گيري: مطالعه نشان داد كه با كاهش الگوي ارتباطي خانواده بر مبناي گفت و شنود و افزايش الگوي ارتباطي جهت گيري همنوايي ميزان اضطراب اجتماعي در دانش‌آموزان افزايش يافت.