بازتخصيص بهينه ي آب در ميان مصرف‌كنندگان بخش كشاورزي با استفاده از الگوريتم بهينه سازي چندهدفه ژنتيك- فازي با هدف افزايش درآمد و عدالت در توزيع (مطالعه موردي: شبكه آبياري دشت قزوين)

امروزه كم آبي به يكي از مهم‌ترين دغدغه هاي بخش كشاورزي كشور تبديل ‌شده است، مشكلي كه نه‌تنها بخش كشاورزي، بلكه بخش صنعت و حتي بخش شرب برخي مناطق كشور را تحت تأثير قرار داده است. در سال‌هاي اخير در پي بروز تغيير اقليم، افزايش جمعيت و افزايش نيازها انتظار مي‌رود شيوه توزيع آب دچار تغيير شود و بازتخصيص بهينه منابع به‌طور جدي مورد توجه قرار گيرد. در دهه‌هاي اخير استفاده از روش‌هاي بهينه‌سازي تخصيص آب با استفاده از الگوريتم‌هاي فراابتكاري مورد توجه محققين قرار گرفته ‌است. حقابه شبكه آبياري دشت قزوين در ابتداي تأسيس در حدود 255 ميليون مترمكعب در سال بوده است، اما در سال‌هاي اخير، آب تخصيص‌يافته به اين شبكه به حدود 120 ميليون مترمكعب در سال كاهش‌يافته است. با توجه به اين كاهش شديد، تغييري در برنامه تخصيص ذي‌النفعان شبكه رخ نداده و نسبت‌هاي تخصيص‌يافته به آن‌ها هم‌چون گذشته است. در اين تحقيق از الگوريتم ژنتيك به‌منظور بازتخصيص بهينه آب تخصيص يافته به شبكه استفاده شد. هم‌چنين به منظور اعمال اهداف متعارض با يكديگر و با توجه به قابليت‌هاي سيستم استنتاج فازي در برآورد عوامل غير دقيق، از روش بهينه‌سازي چندهدفه فازي با هدف افزايش مطلوبيت كل سيستم، شامل افزايش درآمد بهره‌برداران و هم‌چنين رعايت عدالت در بازتوزيع ‌استفاده شده است. نتايج نشان داد استفاده از روش پيشنهادي باز توزيع آب، باعث افزايش 40.7 درصد در درآمد كل شبكه و هم‌چنين 54.5 درصد در عدالت توزيع آب شده است.