مقايسه كارايي باليني ماتريكس درمان پذيرش و تعهد با درمان پذيرش و تعهد متمركز بر شفقت و درمان شناختي- رفتاري هافمن بر اختلال اضطراب اجتماعي

هدف: شواهد تجربي و نظري نشان مي‌دهد كه مداخله‌ هاي‌ شناختي- رفتاري، كارايي پايداري ندارند. پژوهش حاضر با هدف مقايسه كارايي باليني ماتريكس درمان‌ پذيرش ‌و تعهد با درمان ‌‌پذيرش ‌و تعهد متمركز بر شفقت و درمان‌شناختي- رفتاري هافمن بر اختلال اضطراب اجتماعي انجام شد. روش‌: اين پژوهش از نوع كارآزمايي ‌باليني يك‌سر كور با طرح آزمايشي تك‌آزمودني با خط پايه ‌چندگانه ناهمزمان بود كه به‌روش ‌نمونه‌ گيري هدفمند در طي 12‌جلسۀ 60 ‌دقيقه‌ اي با پيگيري 2 ‌ماهه بر روي 9‌ دانشجو با اختلال اضطراب اجتماعي اجرا شد. براي مقايسه نتايج اين سه الگوي ‌مداخله‌ اي، از مقياس اضطراب‌‌ اجتماعي ‌ليبويتز (هيمبرگ و همكاران، 1999)، فرم كوتاه مقياس خود‌ شفقت‌ورزي (ريس و همكاران، 2011)، نسخۀ دوم پرسشنامۀ ‌پذيرش ‌و عمل (باند و همكاران، 2011) و پرسشنامۀ زندگي ‌ارزشمند (ويلسون و همكاران، 2010) استفاده شد. داده‌ها به روش ترسيم‌ديداري، درصد بهبودي، شاخص ‌تغيير پايا و شاخص‌ هاي شش‌گانه كارايي باليني تحليل شدند. يافته‌ ها: نتايج نشان داد كه‌ هر سه روش مداخله ‌اي در كاهش اضطراب ‌اجتماعي (2.58- Z) و افزايش انعطاف ‌پذيري‌ موثر و از لحاظ باليني معنادار است (2.58Z ). با ‌اين ‌وجود، درمان‌شناختي- رفتاري هافمن در افزايش خود شفقت ‌ورزي و زندگي‌ ارزشمند از لحاظ باليني موثر و معنادار نبود (1.96 Z)، و اين نتايج نيز در پايان دورۀ پيگيري 2‌ماهه حفظ شد. نتيجه ‌گيري: بنابراين ماتريكس درمان ‌پذيرش ‌و تعهد و درمان ‌پذيرش و تعهد متمركز بر شفقت از نظر اندازه ‌‌تغيير، ثبات، كليت ‌تغيير و ايمني در مقايسه با درمان‌شناختي- رفتاري هافمن، كارايي باليني موثرتري دارند، اما هر سه روش مداخله در ميزان ‌پذيرش و عموميت تغيير مشابه بودند.