درآمدي بر ويژگي‌ها، ادله و تطبيقات ملكيّت آني در فقه اماميه

ملكيت آني كه توسط عقل به پشتوانه‌ي نقل و ساير قواعد كشف مي‌شود، ملكيتي است كه در آنِ بعدي، اقتضاء بقاء ندارد. با وجود مسلم بودن اين ملكيت نزد فقهاي اماميه، به صورت مستقل و جامع مورد تعرض آنها قرار نگرفته‌است. اين نوشتار با بحث از ويژگي‌هاي ملكيت آني، ادله و استقصاء مصاديق آن به روش توصيفي –تحليلي، سعي دارد، اقدامي در راستاي جبران خلاء توجه يكپارچه به اين موضوع تلقي شود و از اين جهت، مزايايي را براي صاحب نظران در برخي از مسائل فقهي به خصوص در مواضعي كه اين ملكيت، تنها راه براي تصحيح به حساب مي‌آيد، فراهم آورد. نتايج حاكي از آن است كه ملكيّت آناًما در فرض فقدان مانع، حقيقي و داراي تقدم رتبي بر عامل خويش است. همچنين بر فروعاتي از ابواب فقهي نظير بيع، معاطات، دين، وقف و ارث، منطبق و دلالت اقتضاء و جمع عرفي به عنوان مستند اين نوع ملكيت، مطرح است.