گسترۀ تمكين خاص زوجه و مقدمات آن در تنوع عرف‌ها از منظر فقه اماميه

يكي از موضوعات حقوق خانواده كه در گذر زمان كم و بيش دستخوش تغييراتي شده، موضوع بهره‌وري جنسي زوج و لزوم تأمين آنها از طرف زوجه است. تمايل مرد به زيباتر شدن زوجه با درخواست‌هايي از قبيل كاشت ناخن و كاشت نگين و حتي جراحي‌هاي زيبايي و پروتزها، در برخي مناطق يا طبقات اجتماعي، عرف‌هاي ويژه‌اي در اين زمينه رقم زده‌است. پرسش آن است كه آيا حق استمتاعات زوج و تكليف زوجه در فراهم نمودن مقدمات استفاده از اين حق، در تنوع عرف‌ها، تغيير مي‌كند يا اينكه در موضوع استمتاع، حقيقت شرعيه‌اي مقدم بر عرف وجود دارد؟ آيا در صورت وجود امر شرعي به رجوع به عرف، در اين موضوع، وظيفه‌اي براي زوجه با ايجاد مقدمات به گونۀ تصرف در بدن، قابل تصور است؟ نوشتۀ حاضر به روش توصيفي تحليلي و به شيوۀ كتابخانه‌اي به تحقيق اين مسأله پرداخته، معتقد شده‌است از آنجا كه قوانين در فقه خانواده، بر پايه «معروف» بودن امور، مقرر مي‌شود، در اين گونه درخواست‌هاي جنسي، فقط موارد معروف؛ يعني آنچه مطابق پسند عقل، اخلاق، شريعت و عرف خاص باشد، لزوم تمكين دارد.