اسامي محلي بيماري هيداتيدوزيس نشخواركنندگان ايران در برخي زبان ها و گويش هاي ايراني

ايران سرزميني است كه هيچگاه در طي تاريخ طولا ني اش داراي يك زبان و يك فر هنگ نبوده است. با توجّه به موقعيت استرا تژيك ايران كه در جايكاه حساس و بي ثبات منطقه اي در دنيا وا قع شده است،، تنوع فرهنگ ها و زبان ها علي رغم انتظارات عمومي، موجب مستحكم تر حفظ تماميت ارضي و وحدت ملي كشور شده است. مردم ايران از قوم ها و گروه هائي تشكيل شده اند، كه با زبان ها، گويش ها و لهجه هاي مختلف كه گاهي غريبه با يكديگر هستند، تكلّم مي كنند. روستائيان علاوه بر آن، در مورد مسائل دامداري و كشاورزي بومي از گويش ها و لهجه هاي ويژه استفاده مي كنند. براي انجام اين مطالعه، در دهۀ هشتاد، پرسش نا مه اي در بارۀ گويش هاي بيماري هاي عفوني نشخواركنندگان از جمله هيداتيدوزيس تهيه كردم. عامل اين آلودگي، كيست هيداتيك مي باشد كه نوزاد يكي از كرم هاي پهن (سستود) روده سگ به نام اكينوكوكوس گرانولوزوس است. آلودگي حيوانات موجب خسارت هنگفت اقتصادي و بهداشتي در حيوانات وانسان مي شود. اين پرسش نا مه ها با همكاري سازمان دامپزشكي، به اداره هاي دامپزشكي 31 استان كشور ارسال شد. جمع آوري و ثبت اين اسامي محلي توسط پژوهشگران كه دكتران دامپزشك و كاركنان فني اين اداره ها بودند، انجام شد. بر اساس نتايج اين مطالعه، در سه استان بوشهر، قم، البرز گويشي ذكر نشد ولي در28 استان ايران 78 گويش ثبت شد. كار برد اين گويش ها. در حرفه هاي دامپزشكي و بهداشتي بوده و براي گويش شناسان سبب غني سازي گنجينه گويش هاي ايراني مي گردد.