بررسي ارتباط بين حكمراني خوب و بي‌تفاوتي سازماني كاركنان با نقش ميانجي‌گري احساس تعلق سازماني

هدف اصلي اين پژوهش بررسي تأثير حكمراني خوب بر كاهش بي‌‌‌‌‌‌تفاوتي سازماني كاركنان با تأكيد بر نقش ميانجي‌‌‌‌‌‌گري احساس تعلق سازماني آنان مي‏باشد. اين پژوهش از نظر روش از نوع تحقيقات كمي، از لحاظ هدف كاربردي و از حيث ماهيت،  توصيفي است. جامعه آماري كاركنان بيمارستان امام رضا (ع) تبريز مي‌‌‌‌‌‌باشد كه تعداد آن‌ها 1500 نفر است. حجم نمونه با استفاده از رابطه كوكران، 306 نفر برآورد و به روش نمونه‌‌‌‌‌‌گيري تصادفي ساده انتخاب شده است. ابزار جمع‏آوري اطلاعات پرسشنامه استاندارد است كه پس از سنجش‏ روايي و پايايي، در اختيار نمونه ‏آماري قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده‏ها، از روش‏هاي آماري توصيفي و استنباطي استفاده شده است. بدين ترتيب كه براي طبقه‏بندي، تلخيص و توصيف داده‏هاي آماري از روش آمار توصيفي و در سطح استنباطي براي آزمون فرضيه‏هاي تحقيق از آزمون‏هاي كلموگروف-اسميرنف، r پيرسون و رگرسيون و تحليل عاملي تأييدي استفاده گرديده است. يافته‌‌‌‌‌‌هاي پژوهش بيانگر تأييد مدل و فرضيه‌‌‌‌‌‌هاي تحقيق و تأثير منفي و معنادار حكمراني خوب بر بي‌‌‌‌‌‌تفاوتي سازماني كاركنان و تأثير مثبت آن بر احساس تعلق سازماني است. همچنين نتايج تحقيق نشان داد كه احساس تعلق سازماني در تأثير حكمراني خوب بر كاهش بي‌تفاوتي سازماني كاركنان نقش ميانجي دارد.