به كارگيري تسليحات شيميايي توسط رژيم بعث عراق بر عليه جمهوري اسلامي ايران از منظر حقوق مسئوليت بين‌المللي كشورها

تسليحات شيميايي، به رغم فناوري ساده، قدرت تخريب بسيار بالايي دارند. نيروهاي رژيم بعث با حمايت كشورهاي ديگر، به كارگيري تسليحات شيميايي عليه ايران را از 23 دي ماه 1359، يعني از همان اوان آغاز دفاع مقدس، آغاز كردند و اين كار روز به روز رو به تزايد گذاشت. تعداد حملات عراق در نمودار رشد نسبي، در حدود ده حمله در سال 1359 بوده و اين در حالي است كه قريب به 45 حمله در سال 1367 انجام داده است كه بدون ترديد، با همكاري ديگر كشورها، از جمله و به ويژه آمريكا، بوده است. مقاله پيش رو بر آن شده است تا به موضوع به كار گيري تسليحات شيميايي در دفاع مقدس از منظر حقوق مسئوليت بين‌المللي كشورها بپردازد. فرضيه مقاله اين است كه مسئول دانستن يك كشور بابت آن عمل متخلفانه بين‌المللي، مانع از مسئول دانستن كشور يا كشورهاي ديگر دانسته نمي‌شود. سطور حاضر، يك پژوهش كيفي و تحليلي است و روش پژوهش به مفهوم تحقيقات كمّي در آن وجود ندارد. راستي آزمايي فرضيه اين پژوهش از طريق توصيف، تحليل منطقي و بررسي منابع حقوق بين‌الملل عمومي است. مقاله پيش رو از رهگذر تحليل گزاره‌هاي حقوقي بين‌المللي استدلال كرده است كه مضاف بر رژيم بعث، مسئوليت بين المللي كشورهاي ديگر، از جمله و به ويژه آمريكا بابت نقشي كه در كمك يا مساعدت ايفا كرده‌اند محقق است.