بررسي نتايج آسيب‌شناسي نمونه‌هاي بافتي مخاط دهان ثبت‌شده در آزمايشگاه رازي رشت از سال 1394 لغايت 1398

زمينه ضايعات دهاني مي توانند كيفيت زندگي افراد را با اختلال در جويدن، بلع و تكلم تحت تأثير قرار دهند. ضايعات دهاني ممكن است از بافت اپيتليال يا مزانشيمال منشأ بگيرند. ضايعات بدخيم دهاني مي توانند تهديدكننده حيات باشند. اطلاعات اپيدميولوژيك درخصوص وضعيت ضايعات دهاني در كشورمحدود است. هدف: اين مطالعه با هدف بررسي نتايج آسيب شناسي نمونه هاي بافتي مخاط دهان و به منظور شناخت بهتر الگوهاي آسيب شناسي ضايعات دهان انجام شد. روش ها: در اين مطالعه مقطعي، نماهاي آسيب شناسي مخاط دهان ثبت شده در آزمايشگاه رازي شهر رشت از سال 1394 لغايت 1398 بررسي شدند. اطلاعات جمع آوري شده شامل سن و جنس و اطلاعات موجود در گزارش آسيب شناسي نمونه هاي بيماران شامل محل ضايعات، نوع ضايعات و منشأ ضايعات بود. ضايعات استخواني، دنداني و گزارشات پاتولوژي غيراختصاصي وارد مطالعه نشد. يافته ها: مجموعاً 259 مورد گزارش پاتولوژي وارد مطالعه شدند. ميانگين سني بيماران 19±52/09 سال بود و 40/2 درصد مرد بودند. ضايعات در سنين زير 40 سال بيشتر از نوع خوش خيم (64/2 درصد) بود، اما نيمي از ضايعات در سنين 70 سال و بالاتر از نوع بدخيم بود. فراوان ترين محل ضايعات، در ناحيه زبان (34/7 درصد) و شايع ترين محل بروز بدخيمي ها نيز زبان (46/7 درصد) بود. ضايعات خوش خيم در زنان و ضايعات پيش بدخيم و بدخيم در مردان به صورت معنا داري شايع تر بود (0/011=P). شايع ترين منشأ ضايعات دهاني، بافت اپيتليال (49 درصد) و نادرترين منشأ، غدد بزاقي (11/6 درصد) بود. نتيجه گيري: ضايعات دهاني بدخيم در مردان سنين بالاي70 سال، ناحيه زبان و با منشأ اپيتليال بيشتر بودند.