مقايسه نتايج باليني روش‌هاي درماني گچ‌گيري و بانداژ در بيماران مبتلا به پيچ‌خوردگي مچ پا: يك مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي‌سازي‌شده

زمينه: اقدامات درماني براي پيچ خوردگي مچ پا شامل توصيه هاي مراقبتي، درمان علامتي، بي حركتي مفصل با استفاده از بانداژ و گچ و جراحي ترميمي است. هدف: هدف از مطالعه حاضر مقايسه اثر درماني بانداژ و گچ گيري در درمان پيچ خوردگي مچ پاست. روش ها اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني تصادفي سازي شده بود كه بر روي 78 نفر از بيماران مراجعه كننده به اورژانس بيمارستان پورسينا با پيچ خوردگي مچ پا انجام شده است. در اين پژوهش بيماراني كه با تشخيص پيچ خوردگي مچ پا به اقدام درماني نياز داشتند وارد مطالعه شدند. بيماراني كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند به 2 گروه A (گچ گيري) و B (بانداژ) به روش تصادفي ساده تقسيم شدند و بعد از 3، 6 و 12 هفته پس از شروع درمان از نظر ميزان درد بررسي شدند. يافته ها نتايج نشان داد ميزان درد براساس مقياس ديداري اندازه گيري شدت درد بعد از 3 هفته و بعد از 6 هفته در گروه بانداژ ميانگين كمتري نسبت به گروه گچ گيري دارد و اين اختلاف از لحاظ آماري معني دار است (P 0.001). معيار مچ پا بعد از 3، 6 و 12 هفته در 2 گروه مورد مطالعه ميانگين يكساني داشت. مدت زمان محدوديت فعاليت در گروه گچ گيري نسبت به گروه بانداژ به صورت معناداري كمتر بود. نتايج درمان از جهت بهبودي كامل، زمان بازگشت به كار و فعاليت و ميزان درد ارزيابي شد. نتيجه گيري: در اين مطالعه مشخص شد كه درمان به روش گچ گيري موجب كاهش روزهاي محدوديت فعاليت و برگشت سريع تر بيماران به كار و فعاليت روزانه مي شود. با اين حال، گچ گيري محدوديت هايي نظير هزينه بيشتر و همچنين محدود شدن حركات اندام ها دارد. جهت نتيجه منطقي به مطالعات بيشتر با در نظر گرفتن همه جوانب در به كارگيري روش هاي بانداژ و گچ گيري در پيچ خوردگي مچ پا نياز است.