تحليل شناختي القاگري آواها درآيات حج (بر اساس ديدگاه موريس گرامون)

زبان مجموعه‌ي از آواهاي منظم و به هم پيوسته است كه موجب تمايز واژه و معاني آن با واژه‌هاي ديگر مي‌شود؛ درواقع آوا بنيادي‌ترين ساختار زبان است؛ چرا كه كاربرد متناسب واكه‌ها و همخوان‌ها، پيوند ژرفي با انديشه‌ي خالق متن دارد كه مي‌تواند در بافت موقعيتي الهام‌بخش معاني خاص باشند؛ بنابراين تكرار هدفمند صامت‌ها و مصوت‌ها موجب القاگري شگرف واج‌ها در بيان معاني متن مي‌گردد. «موريس گرامون» زبان‌شناس معروف فرانسوي در قرن بيستم، ارزش و مفهوم القاگري واج‌هاي در زبان را مطرح مي‌كند و معتقد است، اديب مي‌تواند در يك شبكه نظام‌مند واژگاني كه از واج‌هاي مشابه سامان ‌يافته‌اند، تصاوير و معاني مورد نظر را با ملودي خاص و منظم، به ذهن مخاطب القا نمايد؛ بدين منظور پژوهش حاضر با روش تحليل محتوا و بر اساس نظريه گرامون به بررسي القاگري آواها درآيات حج مي‌پردازد؛ نتايج حاكي از آن است اعجاز آوايي قرآن كريم در نهايت زيبايي، مفاهيم و معاني را به مخاطب القا مي‌نمايد. به‌طوري‌كه بسامد واكه‌هاي درخشان«آ» و «اَ»/a/¸/ã/ و همخوان‌هاي سايشي لثوي«س،ز »/ s¸z/ و نيم‌همخوان «ي»/j/ نقش بسيار مهمي در تداعي مفاهيم حج را به خود اختصاص داده‌اند.