تبيين مباني نظريه حصر روشيِ فلسفه در «برهان إن به تلازم عام» و نقد آراي مخالف

از ديرباز، روش‌شناسي فلسفه در انديشه محققان فلسفه زواياي مختلفي داشته است كه مي‌توان يكي از لايه‌هاي عميقِ آن را نظريهٔ علامه طباطبايي با عنوان حصر روشيِ فلسفه، در برهان إن به تلازم عام، دانست. نوشتار پيشِ‌رو با روشي توصيفي و تحليلي، به تبيين و بسط مباني اين انديشه و نقد آراي مخالف آن پرداخته است و هدف آن بيان اثرگذاري مستقيم مباني فلسفي علامه بر روش‌شناسي ايشان است و بر اين نكته تأكيد دارد كه با توجه به هم‌خواني مبنا و روش مبتكرانه علامه در ارائۀ اين نظريه، اشكالي بر آن وارد نيست. اهميت بررسي و تأييد نظريه علامه به اين شكل، زماني روشن مي‌شود كه بدانيم محصّلان فلسفه در برخورد با اين نظريه، از همان آغاز با آراي مخالف آن مواجه مي‌شوند و در مباني فلسفي اين روش‌شناسي تأمل نمي‌كنند؛ حال‌آنكه تعمق بيشتر و دقيق‌تر نشان مي‌دهد كه مباني حكمت متعاليه، روشي جز روش پيشنهادي علامه به دست نمي‌دهد و نپذيرفتن اين روش است كه منتقدان را با اشكالات مبنايي مواجه مي‌كند.