نقش ادراك امكان فقري در سبك زندگي توحيدي (آثار فردي و عملي)

نظريه امكان فقري از نوآوري‌هاي ملاصدراست. امكان فقري همان نياز ذاتي ممكنات است، كه برپايه آن هيچ استقلالي براي معلول قابل تصور نيست تا جايي كه تصورِ ذهني حقيقتِ معلول، بدون تصور علتش ممكن نيست. طراحي چنين نظريه بديعي قطعاً آثار نظري و عملي فراواني درپي دارد كه موجب تحول و دگرگوني مسائل بالادستي مي‌شود. اين پژوهش به بررسي پيامدهاي ادراك امكان فقري در سبك زندگي توحيدي مي‌پردازد. البته اين آثار به نظري و عملي، و آثار عملي به فردي و اجتماعي دسته‌بندي مي‌شوند و تحقيق كنوني تنها آثار عمليِ فردي را پيگيري مي‌كند. ديدگاه امكان فقري مباحثي چون ايثار، دفع تكبر، اصالت يافتن دعا، ترك محبت ماسوا و نترسيدن از غير خداوند را از پايه دگركون مي‌كند؛ در برخي از ‌آن‌ها حلّال شبهات است و در برخي ديگر با ايجاد ذهنيتي جديد، تصويري نوين از مسئله به دست مي‌دهد؛ براي نمونه، امكان فقري روشن مي‌كند كه دعا مقتضاي ذات سراسرْ فقر آدمي است، نه ابزاري براي دستيابي به خواهش‌هاي نفساني. چنان‌كه باور عميق به اينكه همه مخلوقات كاملاً به خدا نيازمندند، ترس از بزرگ‌ترين قدرت‌ها را از دل برمي‌كند و براي انجام وظايف الهي دليري به ارمغان مي‌آورد.