اثربخشي مداخله مبتني بر همدلي پرستاران بر همدلي، مديريت تمايلات رفتاري جامعه پسند و كنش هاي خشونت آميز بيماران

مقدمه: پرستاران نقش غيرقابل انكاري در مجموعه بهداشت دارند و همواره ارتقاي خدمات سلامت در كشور از طريق تقويت ابعاد مرتبط با پرستاري انجام شده است. در اين راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخله مبتني بر همدلي پرستاران بر همدلي، مديريت تمايلات رفتاري جامعه پسند و كنش هاي خشونت آميز بيماران انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش متشكل از پرستاران بيمارستان هاي ناحيه 6 شهر تهران در سال 1399 بود. از اين بين، 40 پرستار با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايدهي شدند. ابزارهاي پژوهش متشكل از مقياس بهره همدلي (كوهــن و ويلرايت، 2004)، مقياس تمايلات رفتار جامعه پسند (بامستيگر و سيگل، 2019) و مقياس نگرش به مديريت پرخاشگري و خشونت (داكسبري، 2013) بود. مداخله مبتني بر همدلي در 10 جلسه براي شركت كنندگان در گروه آزمايش فراهم شد. تحليل داده ها با استفاده از تحليل چند متغيره كواريانس در نرم افزار SPSS24 انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد درمان مبتني بر همدلي به طور معني داري باعث افزايش همدلي، تمايلات رفتاري جامعه پسند، ديدگاه متقابل، چشم انداز خارجي، چشم انداز بيولوژيكي و درك مديريت كلينيكي در پرستاران مي شود (0.001 P). هم چنين، 72 درصد از كل واريانس هاي گروه آزمايش و كنترل ناشي از اثر متغير مستقل است. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي پژوهش حاضر، مي توان بيان نمود كه همدلي سازه اي موثر در كارآمدي پرستاران است. در همين راستا، مداخله مبتني بر همدلي مي تواند منجر به افزايش همدلي، افزايش تمايلات براي انجام رفتارهاي جامعه پسند و بهبود نگرش به مديريت پرخاشگري و خشونت بيماران در پرستاران گردد كه در نهايت مي تواند نتايج مثبتي را براي سيستم هاي بهداشت، پرستاران و بيماران در سطوح مختلف روانشناختي، اجتماعي، اقتصادي و حتي جسماني به ارمغان آورد.