رابطه ذهن آگاهي با خودكارآمدي خلاق در معلمان مدارس با نيازهاي ويژه: نقش واسطه‌اي تاب‌ آوري روان ‌شناختي

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش واسطه‌اي تاب‌آوري روان ‌شناختي در ارتباط بين ذهن آگاهي و خودكارآمدي خلاق معلمان مدارس استثنايي شهرستان 1400-1399 يزد بود. پژوهش حاضر از نوع تحقيقات همبستگي است كه در آن روابط ميان متغيرهاي پژوهش در قالب بررسي مسيرهاي يك مدل علّي مورد تحليل قرار گرفت. جامعه مورد پژوهش تمامي معلمان مدارس استثنايي شهر يزد بود، از اين جامعه تعداد 200 معلم به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه تاب‌آوري كانر و ديويدسون CD-RISC، پرسشنامه ذهن آگاهي لانگر براي معلمان و پرسشنامه خودكارآمدي خلاق (CSEQ) بود. جهت بررسي مدل پيشنهادي پژوهش، از نسخه 22 نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS استفاده گرديد. نتايج نشان داد كه تاب‌آوري روان‌شناختي در ارتباط بين ذهن آگاهي و خودكارآمدي خلاق معلمان مدارس استثنايي نقش واسطه‌اي دارد. ذهن آگاهي هم به صورت مستقيم و غيرمستقيم و با نقش واسطه‌گري تاب‌آوري خودكارآمدي خلاق را در معلمان مدارس استثنايي پيش‌بيني مي‌كند. همچنين، ذهن آگاهي به صورت مستقيم تاب‌آوري را در معلمان مدارس استثنايي پيش‌بيني كرده و تاب‌آوري نيز مستقيم خودكارآمدي خلاق را در معلمان مدارس استثنايي پيش‌بيني مي‌كند. مي‌توان نتيجه گرفت كه تاب‌آوري روان‌شناختي در ارتباط بين ذهن آگاهي و خودكارآمدي خلاق معلمان مدارس استثنايي شهرستان يزد نقش واسطه‌اي را دارد.