بررسي ايمونوهسيتوشيميايي بروز MDM2 در ادنتوژنيك كراتوسيست و كيست دنتي ژروس

مقدمه: كيست دنتي ژروس و ادنتوژنيك كراتوسيست (OKC)دو تا از شايع‌ترين كيست‌هاي رشدي تكاملي ادنتوژنيك مي‌باشند. مكانيسم رشدي و رفتار بيولوژيكي متفاوت OKC به علت فاكتورهاي ناشناخته ذاتي دراپيتليوم يا فعاليت آنزيماتيك ديواره آن است P53. در تنظيم مسيرهاي ترميم، DNA آپوپتوز، آنژيوژنز و حفظ ثبات ژنومي نقش دارد و به‌صورت منفي به‌وسيله تقابل با (Murine double minute2 ) MDM2 تنظيم مي‌گردد. هدف اين مطالعه بررسي بروز MDM2 به‌عنوان نشانگر مهم تكثير و تنظيم چرخه سلولي در OKC و كيست دنتي ژروس مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي - مقطعي، بروز پروتئين MDM2 در مناطق سوپرابازال و بازال اپيتليوم 15 نمونه از هر يك از كيست‌هاي دنتي ژروس و OKC با استفاده از تكنيك ايمونوهيستوشيمي بررسي شد. در نهايت داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS version 16 شده و با استفاده از آزمون آماري t-test آناليز شد. نتايج: بروز MDM2 در هر دو ناحيه بازال و سوپرابازال در OKC بالاتر از كيست دنتي ژروس بود؛ اما ارتباط معني‌داري ديده نشد (P:0.551) ،(P: 0.825 ) .ميزان بيان اين ماركر در هر دو گروه مورد بررسي در ناحيه سوپرابازال به طور معني‌داري بالاتر از ناحيه بازال بود(P: 0.005) ، (P: 0.004). نتيجه‌گيري: بيان بالاتر MDM2 در OKC به‌خصوص در نواحي سوپرابازال مي‌تواند نشان‌دهنده نقش ثانويه اين پروتئين در پاتوژنز، رشد و گسترش اين كيست باشد و فرآيندهاي تكثير، آپوپتوز و تمايز، تأييدكننده ماهيت نئوپلاستيك و رفتار بيولوژيك خاص اين ضايعه مي‌باشد.