اثر هشت هفته تمرين هوازي بر غلظت سرمي نسفاتين-1، انسولين، گلوكز و مقاومت به انسولين در زنان چاق

مقدمه: چاقي با افزايش خطر بيماري‌هاي متابوليك مانند ديابت نوع 2 ارتباط دارد. از طرف ديگر تمرينات هوازي در پيشگيري از بيماري‌‌هاي متابوليك نقش مثبتي ايفا مي‌كند؛ بنابراين هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر هشت هفته تمرين هوازي بر سطوح سرمي نسفاتين-1، انسولين، گلوكز و مقاومت به انسولين زنان چاق بود. روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع  نيمه‌تجربي بود. براي اين منظور تعداد 24 زن چاق (سن 2 ± 25 سال و شاخص توده‌ بدني 3/1 ± 30) از بين زنان چاق مراجعه‌كننده به باشگاه‌هاي شهر كرمان انتخاب و به‌طور تصادفي ساده به دو گروه تجربي (11 نفر) و شاهد (11 نفر) تقسيم شدند. تمرين هوازي شامل 30 تا 45 دقيقه دويدن بر اساس 50 تا 70 درصد از ضربان قلب هدف به‌ مدت 8 هفته و 3 روز در هفته توسط گروه تجربي انجام شد. متغيرهاي مورد نظر قبل و بعد از پروتكل تمريني اندازه‌گيري شدند. به‌ منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آناليز كواريانس استفاده شد. يافته‌ها: تفاوت غيرمعني‌داري در ميزان وزن و شاخص توده‌ي بدني گروه‌هاي پژوهش در پايان پژوهش مشاهده شد. بين ميزان نسفاتين-1 در گروه تجربي و شاهد تفاوت معني‌داري وجود نداشت. ميزان مقادير انسولين، گلوكز و مقاومت به انسولين در گروه تجربي نسبت به شاهد به طور معني‌داري پايين‌تر بود. همچنين تمرين هوازي سبب كاهش درصد چربي و افزايش Vo2max در گروه تجربي نسبت به شاهد شد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود زنان چاق به منظور بهبود درصد چربي بدن، استقامت هوازي و شاخص‌هاي مرتبط با بيماري ديابت از تمرينات هوازي استفاده كنند.