تأثير فرا هنجاري‌هاي لفظي بر ترجمه و تفسير واژگان قرآني

هم‌آوايي و تناسب موزون پايان بندهاي آيات، يكي از مهم‌ترين عوامل ايجاد نظم‌آهنگ و حفظ موسيقياي قرآن كريم است. دانشمندان بلاغت اين مناسب‌سازي را با عنوان تناسب فواصل و يا فواصل رئوس آيات مي‌شناسند و معتقدند پايبندي به آن مستلزم جابه‌جايي اجزاء جمله و يا ساختارشكني‌هايي در ظاهر لفظ است. طبيعتاً اين تغييرات ظاهري كه در اينجا به فراهنجاري لفظي تعبير شده، ممكن است برداشت‌هاي متفاوتي از معني و مفهوم واژگان را به دنبال داشته باشد. اين نوشتار براي شناخت اين سوء برداشت‌ها و در راستاي يافتن پاسخي به اين پرسش است كه فرا هنجاري‌هاي لفظي چه تأثيري بر ترجمه و تفسير واژگان قرآني دارند؟ به همين خاطر، پس از يافتن تعدادي از مصاديق متأثر از اين قاعده بديع، در تلاش است به روش انتقادي - تحليلي و با تكيه بر اصل معنايي و سياق آيات، آن واژگان را مورد واكاوي قرار دهد تا به معنايي موافق با بافت و ساختار سوره برسد. در نهايت به اين نتيجه مي‌توان رسيد كه برخلاف ديدگاه مشهور، الفاظ «تَدلّي» به معناي فهم و آگاهي است و «أُقِّتَت» بر محدود شدن فرستادگان اشاره دارد و قيد «الْأُولى» به معناي گذشته است كه صرفاً به سبب ايجاد تناسب در كنار لفظ «عاد» آمده است و همچنين مقصود از واژه «إلْ‏ياسين» را شخص الياس نبي مي‌توان پنداشت.