نقد و بررسي شبهات آيات موهم ناسازگاري ادبي در قرآن كريم با استناد به قواعد رايج در شعر و نثر عربي

كتب و مقالات زيادي در گذشته و حال پيرامون شبهه‌ تناقض و تعارض آيات قرآن نوشته شده، لكن اين آثار هركدام از زاويه‌اي به موضوع نگاه كرده و بعضاً گونه‌اي خاص از شبهه اختلاف و تعارض را مورد بررسي قرار داده‌اند. ادعاي ناسازگاري ادبي در قرآن زماني مي‏تواند مطابق با واقع باشد كه با نظم و اسلوب موجود در شعر و نثر عرب سازگاري نداشته باشد. ازاين‌رو هنوز ضرورت دارد تا با بررسي شبهات محققان و مستشرقين معاصر پيرامون ناسازگاري ادبي آيات گونه‌هاي مختلف اين شبهه را احصا نموده و ادعاي مدعيان اين شبهه را بصورت مصداقي مورد نقد و بررسي قرار گيرد. اين مقاله به روش تحليلي و انتقادي با استفاده از نظر اديبان و مفسران، موضع شبهه برخي آيات موهم ناسازگاري ادبي را با قواعد رايج در متون عربي تطبيق و مورد نقد و تحليل قرار داده است. يافته هاي پژوهش نشان ميدهد بخشي از شبهات مربوط به ناسازگاري ادبي در قرآن به عدم تسلط كافي بر قواعد كم كاربرد موجود در شعر و نثر عربي برمي‌گردد چرا كه قواعد ادبي و بلاغي قرآن از دو بخش عمومي و تخصصي تشكيل شده است كه در سروده ها و متون عربي رايج و مرسوم است. تركيب و نظم رايج در بسياري از آيات موهم شبهه ادبي با قواعد كم كاربرد و ظريف، در شعر و نثر عربي مطابقت دارد. مبرهن است، منتقدان قرآن، تنها قواعد عام ادبيات عرب را معيار و ملاك ناسازگاري ادبي در آيات قرآن قرار داده اند.