راهكارهاي مصونيت از آسيب‌هاي بي‌حجابي و بي‌عفتي در ادب فارسي

بسياري از بزرگان ادب فاخر فارسي به‌منظور ترويج سبك زندگي اسلامي، با تكيه بر آموزه‌هاي ديني، در آثار منظوم و منثور خويش راهكار‌هاي بسياري براي مصون ماندن از آسيب‌هاي بي‌حجابي و بي‌عفتي ارائه كرده‌اند. در مقالۀ حاضر به شيوۀ مطالعات كتابخانه‌اي و رويكرد توصيفي ـ تحليلي، مصاديق ترويج عفاف و حجاب در برخي از متون نظم و نثر فارسي مورد بررسي قرار خواهد گرفت، و راهكارهايي براي مصونيت از آسيب‌هاي بي‌حجابي و بي‌عفافي در سطح جامعه، از هفت‌ پيكر نظامي، بوستان سعدي، چهار مقالۀ عروضي سمرقندي، تاريخ بيهقي، ديوان حافظ و حديقهالحقيقه سنايي آورده خواهد شد. مواردي همچون برجسته‌سازي فرهنگ حجاب و عفاف، تأكيد بر خداترسي، استعاذه، توصيه به حزم و هشياري والدين در حراست خردمندانه از نسل جوان، آگاهي ‌بخشيدن به جوانان، ارزشمند جلوه‌ دادن حُسن خداداد، فطانت بانوان و معرفي «غيرت» به‌عنوان خصيصه‌اي ارزشمند از دستاوردهاي پژوهش حاضر هستند. در نهايت بيان خواهد شد كه به‌طوركلي مباحث حجاب و عفاف در حوزۀ ادب فارسي از چنان اهميتي برخوردار هستند كه عروضي سمرقندي در چهار مقاله به نقل از ابن‌سينا آورده است كه طبيبي حاذق، كنيزكي را به واسطۀ شرم از كشف حجاب، درمان نموده؛ و محمد عوفي در جامع‌الحكايات آورده است كه دختري علوي جان بر سر حفظ عفاف خويش نهاده است.