خوانش هايدگر از مفهوم «تخنه» در فلسفه يونان باستان و نسبت آن با مفهوم «هنرهاي صناعي»

هنر و تكنولوژي ازجمله انبوه مقولاتي هستند كه مارتين هايدگر به آنها پرداخته است. هنرهاي صناعي دو وجه دارند: وجه هنري و وجه صنعتي كه به تكنولوژي مربوط است. از طرفي، آنچه امروز به‌عنوان هنر و رشته‌هاي هنري شناخته مي‌شود نزد يونانيان باستان جزئي از يك مفهومي كلي‌تر با عنوان «تخنه» (techne) تلقي مي‌شد. از سويي ديگر تكنولوژي نيز هم به لحاظ ريشه لغوي و هم به لحاظ جايگاه مفهومي آن ريشه در تخنه يونانيان دارد. بنابراين هايدگر در تحليل هر دو مفهوم مورد بحث (هنر و تكنولوژي)، از جايگاه مفهوم تخنه نزد متفكران پيشافلسفي يونان باستان بهره برده و نتايج كلي او در اين دو حوزه با استعانت از همين خوانش او بوده است. در اين مقاله روش تحليل هايدگر كه پديدارشناسي هرمنوتيك است و همچنين نقدهاي او به تاريخ فلسفه و متافيزيك ـ به‌ويژه در تحليل مفهوم تخنه ـ راهگشا بوده و مواضعش در باب هنر و تكنولوژي با تكيه بر مفهوم تخنه در پرتو حقيقت روشن مي‌شود. روش تحقيق در اين مقاله بنيادي است كه به صورت تحليل محتوا انجام گرفته و گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي صورت گرفته است. در اين مقاله پرسش‌هايي كه مورد پژوهش قرار مي‌گيرند از اين قرارند: 1. خوانش هايدگر از مفهوم تخنه در نزد متفكران يونان باستان چيست؟ 2. نسبت بين هنر و تكنولوژي با تخنه در دوران پيشافلسفي يونان باستان و نيز دوران معاصر چگونه است؟ هدف انجام اين پژوهش تبيين جايگاه نگاه نقادانه به تاريخ فلسفه، خصوصاً در حوزه هنر و تكنولوژي معاصر است.