ميزان تاب‌آوري مراقبين خانوادگي سالمند در همه‌گيري كوويد-19

زمينه و هدف تعريف تـاب آوري، توانمنـدي فـرد در ايجاد تعـادل زيسـتي و روانـي در شـرايط مخاطره آميز است و بـه نوعي بازسازي خود با عواقب مبثت هيجاني، عاطفي و شناختي مي دانند. به علت نقش بسيار مهمي كه مراقبين خانوادگي در روند مراقبت از سالمندان مبتلا به كوويد -19 دارند، توجه به سلامت و بهزيستي آن ها به عنوان مراقبين غيررسمي اهميت يافته است. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان تاب آوري مراقبين خانوادگي سالمند در بحران كوويد-19 انجام شد. روش بررسي اين مطالعه توصيفي تحليلي بر روي 120 مراقب عضو خانواده سالمند مراجعه كننده به مراكز بهداشتي شهري شهر مشهد انجام شد. نمونه گيري به صورت نمونه گيري تصادفي خوشه اي و طي ماه هاي فروردين تا خرداد سال 1401 انجام شد. ابزار گـردآوري اطلاعـات پرسش نامه 2 قسمتي شامل اطلاعات جمعيت شناختي (سن سالمند و مراقب، جنسيت مراقب، تحصيلات مراقب، اشتغال مراقب، وضعيت تأهل و نسبت مراقب با سالمند) و پرسش نامه تاب آوري كانر و ديويدسون بود. تجزيه و تحليل اطلاعات با اسـتفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 و با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي انجام شد. يافته ها ميانگين و انحراف معيار سن مراقبين و سالمندان تحت مراقبت به ترتيب 1/32±39/94 و 3/17±74/44 بود. كمترين و بيشترين سن براي مراقبين 20 و 74 سال و براي سالمندان تحت مراقبت 89 و 60 سال بود. نتايج نشان داد ميانگين تاب آوري مراقبين شركت كننده در اين مطالعه 13/07±49/40 است كه در حد پايين ارزيابي مي شود. همچنين ارتباط معناداري بين نمرات تاب آوري با ميزان تحصيلات (0/05 P)، وضعيت تأهل (0/001 P) و وضعيت اشتغال (0/05 P) وجود داشت. ضريب همبستگي بين متغيرهاي تاب آوري مراقبين با سن مراقب (0/17=r) و سن سالمند (0/13=r) مثبت، اما در حد ضعيف بود. نتيجه گيري نتايج پژوهش حاضر نشان داد مراقبين خانوادگي يا غيررسمي مراقبت كننده از افراد سالمند در شهر مشهد از تاب آوري بالايي برخوردار نبودند. همچنين اين پژوهش عوامل مرتبط با تاب آوري، از جمله ميزان تحصيلات، وضعيت اشتغال، وضعيت تأهل را شناسايي و آشكار كرد كه مي تواند به ارائه دهندگان مراقبت هاي بهداشتي براي درك منابع مؤثر بر تاب آوري و برنامه ريزي هاي مراقبتي براي رشد تاب آوري و بالطبع بهبود كيفيت زندگي سالمندان كمك كند.