اثربخشي درمان بومي فراتشخيصي مبتني بر تنظيم هيجان بر كاهش اختلال بي خوابي (مطالعه مورد-منفرد)

مقدمه: از آنجايي كه متون روانشناختي در دهه هاي اخير شاهد گسترش رويكردهاي فراتشخيصي در بررسي آسيب شناسي رواني بوده است، بنابراين هدف پژوهش حاضر، اثربخشي بسته مداخله فراتشخيصي مبتني بر تنظيم هيجان متناسب با فرهنگ ايراني بر كاهش اختلال بي خوابي بود. روش كار: مطالعه حاضر از نوع طرح هاي تك آزمودني (مورد-منفرد) بود. شركت كنندگان شامل افراد مبتلا به اختلال بي خوابي شهر كرمانشاه در سال 1400 بودند كه به روش نمونه گيري هدفمند تعداد 3 نفر از آن ها انتخاب شد. بدين منظور در مرحله خط پايه پرسشنامه شدت بي خوابي 2 بار به صورت هفتگي بر روي سه شركت كننده اجراء شد، سپس پروتكل مداخله فراتشخيصي مبتني بر تنظيم هيجان به صورت يك جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقيقه ارائه گرديد. در پايان جلسه سوم، ششم و هشتم پرسشنامه ي نامبرده به هر يك از 3 شركت كننده ارائه و نهايتاً نيز در پيگيري  1 ماهه و 2 ماهه توسط شركت كنندگان تكميل گرديد. يافته ها، با استفاده از روش تحليل ديداري، اندازه اثر، درصد بهبودي، تفاوت خط پايه ميانگين و ديگر شاخص هاي مرتبط تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه علائم شدت بي خوابي در هر يك از سه شركت كننده، به دنبال جلسات درماني پروتكل فراتشخيصي مبتني بر تنظيم هيجان در مرحله مداخله و حتي دوره ي پيگيري به نسبت موقعيت خط پايه، روند كاهشي داشته اند كه گواه اثربخشي مداخله است (PND=100). نتيجه گيري:  اجراي بسته مداخله فراتشخيصي مبتني بر تنظيم هيجان متناسب با فرهنگ ايراني منجر به كاهش شدت بي خوابي گرديد، بنابراين با توجه به فراتشخيصي بودن مداخله، به متخصصان سلامت روان پيشنهاد مي شود از نتايج بسته حاضر در جهت كمك به ساير اختلالات روانشناختي استفاده گردد.