امنيت غذايي پايدار به كمك آبزي‌پروري پايدار با استفاده از سامانه‌هاي نوين آبزي‌‏پروري (قسمت دوم): فرصت‌‏ها و چالش‌‏هاي توسعه سامانه‏‌هاي نوين

آبزي‌‏پروري راه‏‌حلي پايدار براي پاسخ به افزايش تقاضاي پروتئين جانوري و امنيت غذايي در جهان است و امروزه، جهت توسعه آن، توجه به رويكرد آبزي‌‏پروري پايدار (به لحاظ اقتصادي، اجتماعي و محيط‏زيستي) ضروري است. توسعه سامانه‏‌هاي نوين آبزي‌‏پروري طي سال‏‌هاي اخير گسترش زيادي يافته است و هر كدام از آنها، به نوعي اهداف آبزي‌‏پروري پايدار را دنبال مي‏‏‌كنند. سامانه‌‏هاي نوين آبزي‏پروري، با به حداكثر رساندن بهره‏‏‌وري از منابع، كاهش هزينه‏‌ها، توليد مناسب از بعد كمي و كيفي و اثرات محيط‏زيستي اندك، حصول آبزي‏پروري پايدار را مقدور مي‏سازند. در بين سامانه‏‌هاي معرفي شده تا كنون، سامانه‌‏‏‏هاي بازگردشي، قفس، آكواپونيك، بيوفلاك و پرورش تلفيقي جز سامانه‏‌هاي نويدبخش در توليد آبزيان در جهان شناخته مي‏‌شوند كه مي‌‏توانند در ايران نيز توسعه زيادي بيابند. در مطالعه مروري حاضر، علاوه‌‏بر معرفي و بررسي اهميت اين سامانه‌‏ها در آبزي‌پروري پايدار، به فرصت‌هاي حاصل از توسعه اين سامانه ها در كشور و چالش‌هاي فراروي آن پرداخته مي‌شود.