بررسي استفاده مجدد از لجن برگشتي واحد زلال‌ساز براي بهبود كارايي فرايند انعقاد و لخته‌سازي در تصفيه‌خانه آب

استفاده از مواد منعقدكننده و كمك منعقدكننده، به‌طور معمول براي حذف و ته‌نشيني بهينه كدورت و رنگ به‌كار برده مي‌شود و حاصل آن توليد لجن رقيق حاوي مواد منعقدكننده، كمك منعقدكننده و بسياري از مواد شيميايي است كه مي‌توان بخشي از اين لجن را به واحد انعقاد تصفيه‌خانه‌هاي آب برگشت داده و تا اندازه‌اي از مصرف بيشتر مواد منعقدكننده و پلي‌الكتروليت جلوگيري كرد. با شناسايي ساختار لجن و تأثير آن بر روي پارامترهايي مانند كدورت و رنگ مي‌توان مقدار استفاده از مواد منعقدكننده و كمك منعقدكننده را بهينه كرد. در اين پژوهش پارامترهاي جامدات كل، جامدات ثابت و جامدات فرار براي لجن برگشتي واحد انعقاد تصفيه‌خانه آب اندازه‌گيري شد و تأثير آن بر مقدار استفاده شده از كلروفريك، پلي‌الكتروليت و ميزان كاهش كدورت و رنگ بررسي شد. براي هر يك از پارامترهاي تعيين شده تعداد 30 مورد نمونه‌برداري از آب ورودي، آب خروجي و لجن برگشتي انجام شد. TS، FS و VS در بيشترين مقدار به‌ترتيب 8.4، 96.2 و 15.4 درصد و در اين حالت ميزان مصرف كلروفريك و پلي‌الكتروليت كمترين مقدار مصرف معادل 3 و  mg/L0.03 بود. براي جامدات لجن برگشتي در بالاترين مقدار خود بيشترين مقدار كدورت و رنگ آب ورودي NTU 55 و TCU19 اندازه‌گيري شد. بر اساس آزمون هم‌بستگي اسپيرمن افزايش TS، FS و VS ميزان مصرف كلروفريك و پلي‌الكتروليت را كاهش مي‌دهد. همچنين با افزايش جامدات لجن برگشتي ميزان حذف كدورت و رنگ افزايش مي‌يابد (0.05 P).